Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :
img

Onvoorwaardelijke liefde bestaat niet. Eens/oneens?

/
/
/
48 Views

Is onvoorwaardelijke liefde een hogere en ‘betere’ vorm van liefde dan de alledaagse huis-tuin-en-keukenliefde? Of slaat deze vraag eigenlijk nergens op?

 

Door Sanne Burger

 

Een paar zomers geleden liep ik over de Veluwse hei met een goede vriend. Het was warm en stoffig, het rook naar lavendel en hij probeerde me voor de zoveelste keer het begrip ‘onvoorwaardelijke liefde’ uit te leggen. Hij was getrouwd, maar ervan overtuigd dat het dankzij onvoorwaardelijke liefde geen kwaad kon om met een getrouwde man naar bed te gaan. Mijn koppigheid ten aanzien van trouw in een relatie vond hij een teken van bekrompenheid, een gebrek aan spirituele ontwikkeling. ‘Alles is liefde’, zei hij en spreidde zijn armen, alsof hij de hele hei wilde omhelzen. ‘Waarom beperk je je liefde tot maar één persoon? Dat is eeuwig zonde!’ ‘Je doet me denken aan Mulla Nasrudin’, zei ik. ‘Die koos de dikste en lelijkste vrouw van het dorp uit om een affaire mee te beginnen. Toen zijn vrouw, niet eens in staat om jaloers te zijn, hem vroeg: ‘Waarom?’, zei hij: ‘Omdat ik het boeddhisme praktiseer en volgens het boeddhisme moet je in staat zijn om van iedereen te houden. Ik praktiseer het niet oordelen, vrouw.’ ‘Maar jij bent niet dik en lelijk’, zei mijn vriend. ‘Dat is het punt’, zei ik en zuchtte.

 

Bambi-liefde

Onvoorwaardelijke liefde bestaat niet. Om te beginnen klopt het begrip ‘onvoorwaardelijke liefde’  taalkundig al niet: ‘De voorwaarde van onvoorwaardelijke liefde is dat het geen voorwaarden heeft.’ Dat is net zoiets als die Kretenzer die op het marktplein staat te roepen: ‘Alle Kretenzers zijn leugenaars!’ In spirituele kringen doet iedereen alsof onvoorwaardelijke liefde een betere, hogere vorm van liefde is dan de gewone, menselijke huis-, tuin- en keukenliefde. Alsof je door van alles en iedereen te houden – of op zijn minst te doen alsof – een beetje meer op God zelf gaat lijken. ‘Ik hou onvoorwaardelijk van mijn kinderen’, zeggen mensen vaak. Vergeet het! Je houdt van je kinderen omdat het je kinderen zijn, dat is voorwaarde nr.1. En de natuur, zich dankzij miljoenen jaren ervaring terdege bewust van de voorwaardelijkheid van ouderlijke liefde, heeft je kinderen uitgerust met grote, onschuldige ogen, een lach die je hart doet smelten, een vertederende onhandigheid, een zacht lijfje en een heerlijke geur. Het knuffelgehalte van kinderen is een belangrijke voorwaarde voor ouderliefde – de meeste Disneyfiguren zijn gebaseerd op dit principe. Daarnaast lijken kinderen op hun ouders: je herkent jezelf en je partner in hen en je houdt om die reden nog meer van ze. Dat zijn minstens zeven voorwaarden voor ouderliefde.

 

Liefdeskoorden

In werkelijkheid is onvoorwaardelijke liefde een uiterst wreed concept. Wat betekent het om lief te hebben zonder voorwaarden? Het betekent dat je geen onderscheid maakt tussen je eigen kinderen en alle andere kinderen in de wereld. Wat zullen je kinderen daar blij mee zijn. Het betekent dat je evenveel van je dochter houdt als van haar verkrachter of haar moordenaar. Dat is niet goddelijk, dat is gruwelijk. De schoonheid van menselijke liefde zit hem nou juist in het feit dat ze exclusief en selectief is, voorbehouden aan die paar mensen in de wereld die uniek zijn voor jou. In de Tolteekse traditie wordt liefde gesymboliseerd door een koord dat twee harten verbindt. Via dat koord wordt energie uitgewisseld – niet alleen affectie, maar ook persoonlijke verhalen en herinneringen, emoties, patronen, projecties en karma. Om die reden omvat menselijke liefde zowel pijn als vreugde. Liefde is volgens de Tolteken een commitment, een verantwoordelijkheid, een keuze die je maakt om je te verbinden met een ander mens, in voor- en tegenspoed. Het advies van de Tolteken is om je hartsverbindingen te beperken tot maximaal acht – maar drie is beter – omdat je anders het risico loopt energetisch volledig leeg te lopen op je relaties. Wat een verschil met het ideaal om van iedereen te houden! In antwoord op alle: ‘Open je hart’ cursussen is het misschien een idee om eens een cursus: ‘Hoe sluit je je hart?’ te geven. Hoeveel mensen hebben niet enorme moeite om ‘nee’ te zeggen en zijn zich nauwelijks bewust van hun persoonlijke grenzen en individuele ruimte? Ook een taoïst is heel zorgvuldig met zijn energetische hygiëne en zal je bij een ontmoeting niet omhelzen, zoenen of langdurig in de ogen staren. Hij zal je niet eens een hand geven, maar je eervol groeten met een beleefde buiging, zijn handen voor de borst gevouwen in het eeuwenoude yin-yangsymbool: rechterhand gebald als symbool van yang, linkerhand daaromheen gevouwen als symbool van yin. Hij zegt daarmee: ‘Ik respecteer jouw privacy en persoonlijke ruimte en ga ervan uit dat jij hetzelfde doet.’

 

Begin bij het begin

Spiritueel leraar Barry Long zegt in zijn: ‘Making love, sexual love the divine way’: ‘Alles goed en wel, dat streven naar onvoorwaardelijke liefde, maar begin in godsnaam met het houden van je partner! Van God houden is absoluut zinloos, God is al liefde, hij heeft jouw liefde niet nodig. Liefde is nodig op het menselijk niveau, daar is een groot tekort aan liefde – richt je aandacht daarop!’ Wij mensen zijn uiterst gevoelige en kwetsbare wezens, zowel op lichamelijk als op emotioneel niveau. De exclusiviteit, het uiterst persoonlijke karakter van liefde komt daaruit voort. Ons vermogen om te kiezen van wie we houden en om ‘nee’ te zeggen tegen diegenen die we ervaren als immoreel, onprettig of gewelddadig stelt ons in staat om gelukkig te zijn. Dit selectieve vermogen rechtvaardigt uiteraard niet de haat en het racisme die religie en politiek zich toeëigenen. Niet van iemand houden betekent nog niet dat je het recht hebt die ander te vernietigen of beschadigen. Wanneer je persoonlijke liefde te ver doorvoert word je kleinzielig. Maar wanneer je onvoorwaardelijke liefde te ver doorvoert krijg je hetzelfde. Onvoorwaardelijke liefde is zo koud als het universum zelf en kan leiden tot een gruwelijke onverschilligheid en cynisme ten aanzien van persoonlijk lijden en persoonlijke behoeftes.

Mensen die volop liefde en bevestiging van hun ouders hebben gekregen, hebben een gezond gevoel van eigenwaarde en verantwoordelijkheidsgevoel. Zij zijn in staat om vanuit een gevoel van overvloed hun leven in dienst te stellen van anderen en kiezen waarschijnlijk een ondersteunende partner uit bij wie ze zich goed voelen. Alleen menselijke liefde is warm. Het is wat ons het gevoel geeft dat we belangrijk, bijzonder en onmisbaar zijn. Het haalt het beste in ons naar boven. We hebben het nodig om op deze manier te worden liefgehad, zonder dat we doordrijven in overdreven individualisme of megalomanie. Het voelt fantastisch om speciaal te zijn in de ogen van ten minste een paar anderen. Dat is wat ons menszijn definieert.

 

Hondje

De zon ging langzaam onder op de hei. Stofwolken dwarrelden op in het late zonlicht. Mijn vriend was nog steeds aan het praten. Een ouder stel passeerde met een hondje dat gemoedelijk achter ze aan hobbelde. ‘Kijk’, zei mijn vriend, ‘ik hou evenveel van die hond als van jou of van mijn vrouw. Dat begrijp jij niet hè, maar dat is onvoorwaardelijke liefde.’ Hij boog zich voorover met een minzame, demonstratieve glimlach om het hondje te aaien. Het beest, geschrokken van deze plotselinge toenadering van een vreemde, haalde uit en zette zijn tanden in zijn mouw. Instinctief trok mijn vriend zijn hand terug, met als resultaat een enorme jaap in zijn dure leren jas. ‘Godverdomme, klotebeest’, gromde hij. ‘En dat laten ze zomaar los lopen.’ Ik kwam niet meer bij van het lachen. In één klap was zijn ellenlange monoloog over onvoorwaardelijke liefde tot een einde gekomen. ‘Hou je nog steeds evenveel van die hond als van mij?’, vroeg ik. Sindsdien heeft hij het er niet meer over gehad.

Sanne Burger is schrijfster, coach en lerares. Meer lezen: www.sanneburger.com.

 

* Reageer op dit artikel op www.kd.nl. De reacties zullen geheel of gedeeltelijk in een volgende Koorddanser worden gepubliceerd, met naam en eventueel e-mail of webadres van de auteur erbij.

Meld je aan met een eigen login. Liever emailen? Mag ook: redactie@kd.nl.

 

 


Tags:
Meer van:

3 Reactie(s)

  1. Reacties via Facebook:

    Anne Knol-Hulleman: voor mij bestaat het wel

    Anna Boender: Ja zeker….

    Elly Grob: Voor mij bestaat het wel

    Bodhi Vartman: Haha oneens x

    Werner van der Veen: Bestaat maar woorden verkloten alles.

    Kees Hugenholtz: Op zielsniveau bestaat er niets anders

    Lietje Perizonius: Niet eens. Als baby krijg je op zijn best af en toe het gevoel dat er onvoorwaardelijk van je gehouden wordt. In deze (3D) wereld (waarin we verbonden zijn met een lichaam, en met een denker die meestal denkt dat wat hij niet kent of niet kan verklaren niet bestaat, met een begrip van tijd dat door de denker in ons als lineair wordt gezien) kunnen we niet 100% van de tijd een ánder onvoorwaardelijk liefhebben. Dat zou ten koste gaan van onszelf. Onvoorwaardelijke Liefde is niet hetzelfde als zelf-opoffering. Toch verlangen we er allemaal naar onvoorwaardelijk van gehouden te worden, gezien te worden, serieus genomen te worden. Het is alsof we dat gevoel kennen, dat totaal ontspannen kunnen zijn wie/wat we zijn, met alles er op en er aan. Als we ‘innerlijk’ VRAGEN (dus niet eisen, maar echt vrágen) om onvoorwaardelijke liefde, ‘komt’ die on-middel-lijk. Je hebt er geen middel voor nodig, geen truc, je hoeft er niets voor te doen of te laten, je hoeft alleen maar uit te komen voor je diepe behoefte er aan. Je leven lang heb je strategieën ingezet om liefde te verdienen. Het lukte soms even, maar dan bleek steeds al snel dat het als je er iets voor moest doen, of laten, niet onvoorwaardelijk voelde. Logisch, je had er iets voor gedaan om het te krijgen. Het was niet ‘om niet’. Meer als rente op een investering. Dat is niet hetzelfde als gratis Liefde. Het is op zijn best waardering. Gratis, onvoorwaardelijke liefde herkennen we meteen. Het is alsof we die zijnstoestand-van-onvoorwaardelijke-liefde, zijn-zonder-doen, zijn-zonder-strategie al kennen. Herkennen. Onvoorwaardelijke Liefde is een zijns-energie, een mogen-zijn-zonder-dat-er-iets-moet. Als we stoppen met te proberen onvoorwaardelijke liefde van een ander te verdienen, buiten ons te zoeken naar wat we van binnen zijn kwijtgeraakt en de denker te vragen zich er even buiten te houden, vinden we het binnen en worden we weer tegelijkertijd Onvoorwaardelijke-Liefde-behoeftige en Onvoorwaardelijke-Liefde-Zijnde. Dit klinkt voor de denker paradoxaal, net zo paradoxaal als tegelijkertijd ALLES zijn en NIETS zijn. In de wereld achter de gesloten ogen, of hoe je die ook noemen wilt, blijkt het geen probleem. De wetten van de denker blijken daar niet te gelden. Als de denker bereid is te zien dat hij deel uitmaakt van iets dat groter is dan hij zelf, past hij zich aan en laat het gebeuren. Als je dan, met instemming van de denker, van die kwaliteit meeneemt in de 3D wereld, als je je innerlijk herontdekte onvoorwaardelijke liefdes-kwaliteit door laat klinken, krijgt alles waar je je mee verbindt in de 3D-wereld iets van die kwaliteit. Mijn werk is, sinds die ontdekking, gericht op het terugvinden van dat waar we – volgens mij allemaal – het meest behoefte aan hebben. Ik gebruik daarbij graag en met succes de Voice Dialogue methode. (zie ook Het kind en de moeder, voicedialogue .nl/artikelen.html#kind)

    Elly Grob: Mooi Lietje! Voor mij in eenvoudige bewoording: het ego kent geen onvoorwaardelijke Liefde, maar ervaring n.a.v. gevoel en leerproces. Spiegel. De Schepping echter (mens, dier, plant, natuur, ál wat leeft door de scheppende energie = onvoorwaardelijke Liefde.

    Josephina Vrijdaghs: Absurd om te veronderstellen dat onvoorwaardelijke liefde niet bestaat. Het is de kern van wie we zijn en waaruit we bestaan. Als je maar diep genoeg naar binnen weet te gaan begrijp je uiteindelijk dat alles onvoorwaardelijke liefde is. Om zelf onvoorwaardelijke liefde te praktiseren is een ander verhaal. Vanuit onze persoonlijkheid zijn we daar meestal niet toe in staat vanwege misvormingen in de manier waarop we in deze afgescheiden manier van leven zijn opgegroeid en leven. Maar we kunnen vanuit ons diepste zelf leren onvoorwaardelijk alles te aanvaarden wat en wie we zijn en onvoorwaardelijk van onszelf te leren houden en van daaruit misschien ook de ander. Ik denk dat het onze opdracht is om juist die liefde te ontdekken en te gaan leven.En te gaan beseffen dat deze wereld leeft vanuit de misvatting dat we iets anders zouden zijn dan onvoorwaardelijke liefde. De afscheiding dat we niet onvoorwaardelijke liefde zouden zijn is de illusie is de droomwereld en daaruit kunnen we ontwaken!!!!!!!!!!!!! Ik denk dat het hier om draait en niet om de leegte die er zeker is en het niets alleen te beschouwen als de waarheid. Bedankt voor de stelling.

    Elly Grob: Helemaal mee ééns Josephina

    Mano Jozef Blezer: Interessant artikel! De moeite waard om te lezen.

  2. Liefde is. Punt

    Onlangs kreeg ik een mail van een heel oud vriendje. Op de lagere school was ik, tien jaar oud, verliefd op een jongen in de zesde. Een grote jongen, stoer, blond, en voor mij als onzeker meisje met een grote mond, buitengewoon aantrekkelijk. Ik kan me vaag herinneren dat ik hem in die tijd iets geschreven heb en dat ik het idee had (totaal in de overdracht) dat hij dat aan al zijn vriendjes had laten lezen en dat ik nu voor eens en voor altijd voor gek stond. Gedurende ons leven hebben we zijdelings wel eens contact gehad, zeg maar linked in niveau. Tot vorige week. Hij schreef me dat zijn moeder was overleden en dat hij in de paperassen een bijna vergeeld briefje had gevonden. De brief van mij aan hem. Ik wist niet wat ik las. De vage jeugdherinnering van dat moment werd gekoppeld aan een diep gevoel van verdriet, dat ik vele jaren heb meegedragen over mijn eenzaamheid toen.
    Wat mij vooral raakte was dat een tienjarig meisje het volgende schreef en blijkbaar heel normaal vond: ‘Doe jij goed je best op school? Ik wel hoor! Als ik niet een acht heb voor rekenen mag ik de paasvakantie niet in Den Haag […] logeren. En jij? Is dat ook zoiets?
    Ziehier het bewijs van de voorwaardelijke liefde waar mijn jeugd van doortrokken was. Het was de aanpak van de goedbedoelende ouders, die uit een hele ingewikkelde oorlogssituatie kwamen en hun kinderen maatschappelijk het beste gunde. Ik wist niet beter, dan dat je liefde moest verdienen. Met deze brief kwam er weer een stukje ‘bewijs’ dat de spinsels, die vele jaren van mijn leven de show gerund hadden, gebaseerd waren op deze en soortelijke boodschappen.
    Dat was toen. Inmiddels weet ik beter en denk ik anders, voel ik anders. Ik weet nu dat Liefde Is. Punt. Liefde is de blauwe lucht, liefde is de natuur, liefde houdt het leven bij elkaar, liefde is er altijd, voor iedereen. Los van verschillen. Het enige wat we hoeven te doen is om ons er voor open te stellen.
    Liefde is dus ook pas liefde is als het níet speciaal is. Ik kan nu zeggen/denken/voelen, ook tegen mijn kinderen die een eigen leven leiden: ‘Ik mis je niet, want ik houd van je’. Dan heb ik de liefde overal bij me, ook in contact met mensen die lastig zijn en honden die bijten. Als iemand iets doet zijn er twee mogelijkheden: het is of een ‘roep om liefde’ of een ‘uiting van liefde’. Meer smaken zijn er niet. Zolang ik nog last heb van iets of iemand, heb ik werk te doen en wel: de liefde toelaten. Het probleem zit niet in de ander: het niet voelen van liefde is het werk van het Ego: dat zelf opgebouwde construct dat ons zowel is gaan beschermen als ons afgescheiden houdt. Kijk naar Boeddha, Jezus, Mohammed, Mandela, Moeder Theresa, en jouw geweldige oma en zie dat zij de liefde toelaten. Het werk wat wij allen te doen hebben is om de liefde te zien en te ontvangen. Er gaat niets verkeerd, en ieder moment kun je weer besluiten om uit je oordeel (dé favoriete stem van het ego) te stappen en de ander in het licht te zien. Alles is. Alles is neutraal. Alles is liefde. Ik ben de enige die ergens betekenis aan geeft. En ik heb de keus om overal, onvoorwaardelijk, liefde te zien.
    Saskia Teppema (www.saskiateppema.nl)

  3. Liefde voor het Ware Zelf

    Ieder mens heeft een Ware Zelf (ook wel ziel genoemd) dat woont in ons fysieke lichaam. Het is de bedoeling dat ons fysieke lichaam en aura helemaal opgevuld worden met dit Ware Zelf, zodat de mens volledig vanuit het Ware Zelf kan leven. Ik vergelijk dit Ware Zelf altijd met een prachtig gekleurd kristal (of godsvonk). Er zijn veel verschillende kleuren kristallen maar van oorsprong zijn ze allemaal even helder en krachtig. Wanneer de mens niet vanuit zijn/haar Ware Zelf kan leven dan begint het ego mee te doen. Vanaf dat moment wordt het mooie kristal doffer. Er komen beschermlaagjes om het Ware Zelf heen. In eerste instantie, wanneer er nog weinig of geen bewustzijn is, wordt de mens beheerst door het ego. In een later stadium, bij bewustzijnsgroei, begint het spirituele ego op te spelen. Het ego bepaalt de zelfopgelegde rol die een mens speelt.

    Vanuit mijn gevoel is het werkelijk mogelijk om onvoorwaardelijke liefde voor iemands Ware Zelf te voelen. Immers daar is iedereen gelijk en even zuiver en helder. Deze vorm van onvoorwaardelijke liefde kan alleen ontstaan wanneer ook het spirituele ego losgelaten wordt.
    Vanuit dit gevoel van onvoorwaardelijke liefde, door alle maskers heen kijken naar iemands Ware Zelf, wil niet zeggen dat ook alle rollen die iemand speelt geaccepteerd hoeven te worden.
    Als voorbeeld de verkrachter van je dochter. De verkrachter, die heel diep van binnen een prachtig kristal bezit, heeft een daderrol op zich genomen. De dochter, die ook een prachtig kristal bezit, heeft een slachtofferrol op zich genomen. In mijn beleving kun je van beiden onvoorwaardelijk houden, echter de rollen die ze op zich hebben genomen hoef je niet toe te staan in jouw leefgebied. Zo kun je ervoor kiezen om de dochter te beschermen en te ondersteunen in haar healingsproces. Daarnaast kun je dan kiezen om de dader in mededogen liefdevol los te laten. In mijn overtuiging is iedere dader een slachtoffer en ieder slachtoffer een dader. We hebben allemaal vele levens geleefd in verschillende rollen. Als we onszelf kunnen vergeven voor al deze rollen, waarin we zowel slachtoffer als dader waren, dan kunnen we ook weer onvoorwaardelijke liefde voelen voor ons zelf en de mens in die andere rol.
    Als laatste wil ik ook nog even terugkomen op de boosheid van de man die gebeten werd door de hond (zoals in het artikel van oktober beschreven staat). Deze reactie van boosheid kan een reactie zijn die ontstaat, wanneer een ander over jouw grens gaat. Er zijn meerdere vormen van boosheid. Deze vorm van boosheid is dan nuttig en maakt dat je ervoor kunt kiezen om weer je eigen ruimte in te nemen. Boosheid kan gewoon gevoeld worden bij onvoorwaardelijke liefde. Het zegt dan iets over de eigen grenzen en niet over het gedrag van de ander.
    We zijn op weg naar een Aarde waarin universele liefde werkelijk kan bestaan. Een aarde waarop onvoorwaardelijke liefde geen discussiepunt meer is, omdat ze gewoon ís.
    Jozette Weijkamp (www.liefdesenergie.com)

Plaats een reactie

    Artikel delen
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin
  • Pinterest