Welkom op de site van Koorddanser. Hier vind je de grootste spirituele agenda van Nederland (per provincie) met maandelijks meer dan 1000 nieuwe workshops, evenementen, festivals, cursussen etc. om je bewustzijn te vergroten, én een forum om ideeën uit te wisselen.

Van de redactie

Oergevoel
Eemnes, 1 juli 2010 - Bij het zomernummer van Koorddanser zit – alleen voor abonnees – een speciale bijlage: het nieuwe magazine Oer. Een fraaie poging om in druk te tonen en te benoemen wat de essentie is waarmee we verbonden zijn, vanuit een aards perspectief. De natuur, de authenticiteit, de heelheid en onder meer de verbondenheid die velen zo intens ervaren, zijn daarbij leidend.
Want wie dacht dat spiritualiteit vooral in de geest kon worden beleefd en bij voorkeur op een meditatiestoel of -mat, moet ik teleurstellen. Spiritualiteit is overal, is álles. Op sommige plaatsen dringt die verbondenheid wat sterker door tot ons bewustzijn, maar het oergevoel is altijd present, niet alleen in de natuur, maar zelfs in een drukke winkelstraat.
Het oergevoel klinkt soms in een snurkende oude kat, dan weer in een razende snelweg, het tsjilpen van een mus, het blèren van een kind of het rinkelen van een kassa. Maar evengoed glanst het in de glimlach van een medemens, de opwinding bij het beleven van schoonheid of de irritatie bij een stap in verse hondenpoep.
Oergevoel is alles, voor wie er oor en oog voor heeft. Namelijk dat de ervaringen, verschijnselen en gebeurtenissen zijn zoals ze zijn, niet meer en niet minder. Oer is een gelukzalig besef van zijn.
Dat inzicht en bewust-zijn verbeeldt Oer waarmee het blad de lezer gidst. Oer beweegt. Inspireert daardoor mogelijk ook jouw eigen oernatuur.
Oerbesef is het zijn in je eigen echtheid, jezelf zijn dus, leven vanuit je eigen onbenoembare maar eeuwige kern. Met de voeten op aarde en het hoofd hemelwaarts.
Daarover gaat het nieuwe magazine Oer waarvan dus nu het eerste nummer uit is. Oer kan uitgroeien tot een beweging waarin ook jij deelneemt. Met je ervaringen. Met je in-zicht. Bijdragen doe je door die naar redactie@kd.nl te mailen.
Oer kan niet stuk, is eeuwig. Met of zonder drukwerk. Net als jij.
Wees welkom
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl
Op www.kd.nl/forum kun je je mening geven.


Eenheid en Eenheid
Eemnes, 1 juni 2010 - Bij het praten over Eenheid, vaak dé Eenheid genoemd, doet zich een bijzonder verschijnsel voor. De Eenheid is in spirituele – lees religieus ongebonden – kringen een algemeen begrip geworden; iedereen ‘weet’ wat ermee bedoeld wordt. Wie een beetje heeft rondgesurft in deze kringen, is vroeg of laat wel langs de mystici of de non-dualisten gekomen. Daar is het concept van de Eenheid goed verwoord. Het gaat dan om een bewustzijnsniveau waarin het ‘ik’ zich als deel ervaart van een Groot Geheel, en er ten slotte geheel in oplost totdat er een besef komt dat ‘ik alles ben’ of ‘Ik Ben’. En dus ook niets. En dat er een Eén is, almede een Niets of Nul waaruit alles is (voortgekomen), was en zal zijn. Tot zover de ultrakorte - en mede daarom ook onvolledige - samenvatting van de mystici en het idee achter non-dualiteit.
Wat ik nu veel spirituelen zie doen is dat begrip Eenheid tot een concept verheffen. Een gedachte. Precies zoals de meeste religieuzen in – met name monotheïstische - geloven. Het beladen begrip ‘God’, omgeven met alle heiligheid, nare ervaringen in en met kerken incluis, wordt één op één vervangen door Eenheid. En dan spreekt men ineens over dé Eenheid die ergens is, zus of zo werd ervaren, van bijzondere manifestaties heeft blijk gegeven, zich laat benaderen en dergelijke, precies zoals de westerse kerken al honderden jaren het kerkvolk hebben wijsgemaakt dat God ‘ergens’ anders is en dat er iets bijzonders nodig is om ‘Hem’ te benaderen. Wat zeg ik, honderden jaren? Duizenden. Het transpersoonlijke is dáár, niet hier, en al helemaal niet in mij, laat staan dat ik er deel van ben, lijkt de boodschap te zijn die de mensengeschiedenis kenmerkt. Archeologen kunnen je dat precies uitleggen aan de hand van hun vondsten. Mensenoffers waren zelfs in de Lage Landen een paar duizend jaar geleden nog bon ton.
Het Hogere neigt er dus naar om zich als het ándere in ons bewustzijn te nestelen en om zo een ‘benadering’ te vragen. Er is dan een ik en een Hij, hetzij God, hetzij Eenheid genoemd: twee aparte entiteiten. Afgescheiden.
Deze afgescheiden gedachte over de Eenheid leidt steevast tot narigheid. Vooral omdat er onvermijdelijk normatief gedrag in de omgeving zal opduiken. Want míjn Eenheid(sbesef) is immers van de Ene Bron, en dus de juiste? Het ergste dat je in spirituele kringen elkaar kan verwijten, is immers dat ‘jij teveel vanuit je ego leeft’. Nee, dan ‘liever vanuit de Eenheid’. Mijn eenheid, wordt dan bedoeld, dat dan weer wel…
Maar Eenheid is geen concept. Geen gedachte of besef. Laat staan iets dat je kunt begrijpen of verwerven. Eenheid is. Zoals het Leven zelf. Het is er altijd. Het kán zelfs niet weg zijn. Het is hier. En nu. In alles en iedereen. In jou en mij. Ze vraagt niks, geeft ook niks, want dat hoeft niet, want ze is álles. Precies zoals jezelf.
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl
Op www.kd.nl/forum kun je je mening geven.


Geleefde emoties
Eemnes, 1 mei 2010 - Emoties moet je léven, zegt Marinus Knoope elders in dit nummer. In mezelf en om me heen zie ik dat dit niet altijd gladjes verloopt. Culturele conventies voorop verhinderen makkelijk om je werkelijke gevoel vorm te geven in het meest voor de hand liggende gedrag. Eigenlijk zo simpel: voel je je boos? Grom maar even. Ben je verdrietig? Sip dan maar even op de bank.
Jezelf worden, je authentieke ik ervaren, vrij zijn, heling of healing, tot jezelf komen, ook in deze Koorddanser vind je weer voldoende gelegenheden om hiermee om te (leren) gaan.
Wat is dat toch, die worsteling met onze emoties? Schaamte? Onvermogen? Ego? Overblijfselen van het zoogdier in ons dat we graag willen temmen? Angst voor sociale problemen (of uitsluiting)? Of een andere angst? Gebrekkige opvoeding? Je ouders?
Wat dan ook: emoties willen geleefd worden. En dat lukt niet altijd. En voor je het weet, loop je met een grote of kleine blokkade niet-heel te zijn, je on-gelukkig te voelen en je ermee te identificeren, te compenseren, te ontkennen of iets anders uit de hele psychologische santekraam aan mogelijke manieren om ‘ermee om te gaan’.
Maar er is niks om mee om te gaan. Het enige dat emoties vragen is: leef me s.v.p.
Kijk ’s rond in de Koorddanser-agenda van 150 spirituele centra, gerangschikt per provincie. Lichaamswerk, healings, lezingen, inspiratiebijeenkomsten, satsangs, uiteenlopende waaier aan cursussen, weekendjes en reizen. De lijst is lang genoeg om íets te kiezen wat ‘zou kunnen helpen’.
Denk niet te snel ‘ach dat heb ik niet nodig’ of ‘dat is niks voor mij’, want vooral als je denkt al een ‘heel eind’ te zijn, sta ja al met één been in de valkuil die overmoed heet. Ga de confrontatie maar aan dus. Wie weet wat er tevoorschijn komt. De winst is áltijd dat je ietsje wijzer wordt.
Ga de vereniging met je emoties – en nog leuker: de niet duidelijke, verborgen of verstopte – maar aan.
Als je durft.
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl
Op www.kd.nl/forum kun je je mening geven.


Zinderend verlangen
Eemnes, 1 april 2010 - Met het voorjaar komen ook de kriebels. De dagen zijn net zo lang als de nachten. De plannen voor de zomer worden gesmeed. Er zijn misschien studievoornemens. En de beslissing om die ene ‘koe’ maar ’s bij de hoorns te vatten wordt eindelijk genomen. Na de verstillende diepvrieskou van de winter, beginnen niet alleen het water en de warmte te stromen. De voorjaarsenergie kriebelt vooral van verlangen.
“Je verlangen schept je lot”, vond een wijze meester.
“Om me heen kijkend zie ik dat de omvang van het overbodige lijden schrikbarend is”, zei de leerling tot de meester, “stel je eens een grote ziekenzaal voor, vol ongeneeslijk zieke mensen die liggen te kermen. Meester, als u het gezag had om ze allemaal te doden en uit hun lijden te helpen, zou u dat dan niet doen?”
De meester: “Ik zou het aan hen zelf overlaten om te beslissen.”
“Maar u bent er toch voor om het lijden te verzachten, zelfs door het doden van een ongeneeslijk ziek lichaam”, aldus de leerling.
“Je kijkt van de buitenkant – ik kijk van binnenuit. Ik zie niet ‘iemand’ die lijdt, ik ben de lijdende. Ik ken hem van binnenuit, en ik doe spontaan en zonder inspanning wat juist is. Ik volg geen regels en schrijf er ook geen voor. Ik stroom met het leven mee – trouw en onweerstaanbaar”, aldus de meester.
In de stroom van het leven ontmoet de voorjaarsenergie een even krachtig tegendeel: het leven moet namelijk eerst worden afgelegd om tot bloei te komen. Het zinderende verlangen moet getemd, zo niet gedood worden. Zou het daarom zijn dat in deze tijd van het jaar het Pasen is gepland? Zelfs in de pre-christelijke tijd werd in het voorjaar een vergelijkbaar feest gevierd. Het gaat in dit jaargetijde over zaaien voor een nieuwe oogst.
Als de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, kan zij geen vrucht dragen, zei Jezus ooit. Even verdwijnt de korrel helemaal, om in de zomer des te rijker terug te komen als vele korrels.
Het is een noodzakelijke loutering voordat het leven weer kan gaan stromen.
Zodat onze compassie en mede-lijden van het zuiverste niveau kunnen worden waarbij we één zijn met de lijdenden in deze wereld.
Waardoor we de Stroom het roer in handen kunnen geven en die Stroom alles in bloei kan zetten. Maar nu eerst zaaien.
Een inspirerende aprilmaand gewenst.
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl
Op www.kd.nl/forum kun je je mening geven.

Ochtendgloren
Eemnes, 1 maart 2010 - Het staat dagelijks in het nieuws, op tv, radio en internet; naast gebeurtenissen waarover de meeste mensen blij kunnen zijn dat ze er niet bij waren, lees ik veel glimpen van positieve dan wel opmerkelijke verandering. Zijn het voorboden van een andere wind? Een briesje van openheid en rechtvaardigheid, van waarheid en compassie? Een greep:
De regeldienaars bij UWV krijgen ongelijk in hun rigide opstelling naar uitkeringsgerechtigden die met hun toestemming een bedrijfje begonnen en later onverwachts grote boetebedragen kregen;
De door bezuinigingen steeds verder uitgeklede uitkeringen in Duitsland worden door de hoogste Duitse rechtbank als ‘mensonwaardig’ veroordeeld;
Commissie Davids haalt de onderste steen boven en constateert dat Nederland geen volkerenrechtelijke reden had voor onze steun aan de oorlog in Irak;
En Commissie-De Wit toont de zelfingenomenheid van de (eigen) straatjes schoonpoetsende financiële top van ons land (en jouw en mijn bank);
De economie in Zuid-Europa – en daarmee de euro – wankelt als gevolg van duistere en onethische praktijken die in die landen schering en inslag blijken;
Italiaanse Berlusconi blijkt écht maffioos, aldus de zoveelste getuige;
De christelijk-fundamentalistische The Family – mede opgericht door ‘onze’ Wilhelmina - blijkt niet zo heel christelijk maar wel zeer omvangrijk en een machtsbeluste octopus;
Europese parlement stemt tegen het verstrekken van bankgegevens van Europeanen aan de terreurbestrijders van de VS;
Verkeersminister Eurlings – ondanks tegenwind - houdt zijn been recht in het streven zo goed mogelijk naar de burger – via de ANWB – en parlement te willen luísteren bij de invoering van het rekeningrijden;
PVV’er Wilders blijkt in het lijsttrekkersdebat zonneklaar minder diepgang te hebben dan het glas water voor hem op tafel;
IJslanders steken in overdrachtelijke zin hun middelvinger op naar eisende ministers van financiën in Engeland en Nederland die van een handjevol IJslanders miljarden willen zien voor fraude van landgenoten;
Zelfbeschikking werd bepleit voor 70-plussers die het leven wel genoeg vinden en die er een einde aan willen en mogen maken;
Rekenkamer die kritisch is over de JSF-fixatie van de defensiegeneraals;
Het groeiende verzet tegen matig verantwoorde bezuinigingen in ons land van in totaal 35 miljard euro;
De aandacht voor de grootschalige seksschandalen in de katholieke kerk en de slachtoffers daarvan;
Dat het onderwijs aan 500 mbo-scholen, waar veel allochtonen studeren, ‘zwak’ blijkt;
Dat Google niet zo hard loopt voor de Chinese overheid in haar vergaande plannen voor internetcensuur;
De weergoden de openingsceremonie van de Olympics in Vancouver trakteerden op veel hemelwater en de sneeuw voor op de pistes naar Europa stuurden;
Dat hinderlijke en onopgevoede kinderen voortaan ‘ziek’ genoemd mogen worden en een eigen psychiatrische diagnose in de zorgbijbel DMS-V hebben gekregen;
Dat een vermeende egoïstische wereld toch maar holt voor Haïti;
Dat twintig jaar na de vrijlating van Nelson Mandela alle betrokkenen in Zuid-Afrika nog steeds in harmonie de overwinning van de democratie kunnen vieren.
Yes we can…
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl
Op www.kd.nl/forum kun je je mening geven.

Alles of niets
Eemnes, 1 februari 2010 - Bij het selecteren van het nieuws voor deze eerste binnenpagina’s van de Koorddanser worden tal van knipsels, links en oude kranten doorgenomen. Op zoek naar ‘spiritueel’ getint nieuws. En terwijl ik over een oude krant uit januari gebogen zit met nieuws over Obama, Haïti, Bos, de oorsprong van het vogelbekdier en de zeldzame grondstoffen in de Chinese aarde, vraag ik me af wat eigenlijk het verschil is tussen ‘spiritueel’ en ‘niet-spiritueel’ nieuws. Dat er een wel of niet transpersoonlijk perspectief is? Dat het iets met het Hogere te maken heeft? Dat het de groep mensen betreft die zichzelf als ‘spiritueel’ beschouwt? Dat het te maken heeft met de verwachte bewustzijnssprongetjes als aanloop van 2012? Tja.
Is er wel een onderscheid in deze twee categorieën? Lastige vraag, bij nader inzien niet. Want het zoveel-jarig jubileum van een spiritueel centrum is net zo spiritueel als de voedseldroppings van de VS boven de hongerige Haïtianen in Port-au-Prince. Of niet-spiritueel, eventueel.
En neem een willekeurig bericht als de toenemende interne vijandigheid tegen Obama (het volk mort dat het bij hem niet snel genoeg gaat): er zit een prachtig en dramatisch verhaal achter over de werking van de mensenziel, ‘erst das Fressen und dann die Moral’, vond Bertolt Brecht 50 jaar geleden al. Het verhaal van Obama, zijn ontwikkeling, zijn opkomst en zijn strijd. Persoonlijk, staatkundig. Boeiend verhaal in ieder geval.
Ieder kranteartikel biedt zo een kijkje in een klein of groot levenskarma, soms van individuele mensen, soms van groepen en volkeren zelfs. Zo wordt zelfs ieder bericht over de kredietcrisis een schitterende glimp van de collectieve mensenziel waarvan iedere burger deel uit maakt. Kredietcrisis niet spiritueel? Welnee....
Kortom, álles is spiritueel. Overigens geldt dit ook voor begrippen als synchroniciteit of sacraliteit. Jeff Foster gaat hier op in verder op in deze Koorddanser. Als iets een beetje ‘toevallig’ goed uitkomt, hoor ik spirituelen vaak zeggen ‘oh wat een bijzondere synchroniciteit’. Maar in het universum is álles synchroon of niets loopt synchroon. Hetzelfde geldt voor sacraal: wat is wel en niet heilig? Oké, we hebben behoefte aan heilige zaken, van huisjes tot goden. Maar bezien vanuit de eenheid van alles is álles dan niet heilig, synchroon en spiritueel? Of allemaal juist niet?
Wél kunnen we álles spiritueel (of niet) benaderen. En gewoon Zijn. De dingen ook als zodanig accepteren. Met je hart, dat maakt de wereld een stuk minder complex. En je wordt er ook blijer van.
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl
Op www.kd.nl/forum kun je je mening geven.


Zonnewende en kerstgedachte
Eemnes, 1 januari 2010 - Nog eventjes en de periode van introspectie, reflectie en verinnerlijking is weer ten einde. De opeenvolgende seizoenen lijken op een hele Grote Ademhaling: inademen in het najaar, uitademen in het voorjaar; energetisch (re)vitaliseren gevolgd door uitstromen en creëren, jaar in, jaar uit. Rond Kerst bereiken we het omslagpunt: na de zonnewende en met nieuwe zin start dan weer een nieuw seizoen. De uitstroming kan beginnen: een tijd van opbouw, nieuwe plannen, nieuwe wegen.
Nu zitten we precies op het punt dat de Grote Inademing stopt en de Uitademing nog moet beginnen, even de adem ingehouden, even alles overzien wat er is om dankbaar voor te zijn. Ja, we leven nog. Nee, de crisis heeft ons niet ‘kapot’ gemaakt. Ja, veranderingen schiepen nieuw bewustzijn. Nee, nergens een reden voor on-dankbaarheid. Ja, is veel meer Licht dan je dacht. Nee, de ‘duisternis’ bestaat helemaal niet als entiteit. Ja, d’r wordt ontzettend veel geheeld bij mensen.
Oké, mensen doen elkaar nog steeds vreselijke dingen aan. In een polariserende sfeer en innerlijke leegte, wordt dagelijks schade toegebracht aan medemensen. Wat staan er tegelijkertijd toch veel mensen klaar om helpende en helende handen uit te steken, het beschadigde te repareren en de ‘losse steekjes’ in de wereld te herstellen. Dankbaarheid blijft toch de grondtoon.
Let op: er gaat wat veranderen. Want dat is de enige zekerheid die er steeds is. Wat, dat weet ik niet precies, niemand overigens, het kan altijd alle kanten opgaan. Het stroomt immers. Verzet je niet, laat je meevoeren. Sterker, geniet ervan en wellicht kun je er een bijdrage aan leveren. Hoe? Begin dichtbij. Met vriendelijk en geduldig te blijven op momenten dat het je niet uitkomt. Zulke dingetjes. ’t Is zo makkelijk.
Ik wens je een vriendelijke, geduldige, dankbare, rijk en energiek stromende, adem-rijke en helende Kerst en jaarwisseling toe! May The Force be with you…
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl
Op www.kd.nl/forum kun je je mening geven.


Over onze wereld
Eemnes, 1 december 2009 - Politiek is een vieze, nare en ego-gedreven bedrijfstak, hoor ik vaak en niet alleen onder spirituelen. ‘Ik heb er niks mee’, klinkt het dan. Ja, ik vrees dat de politicologen de waarheid hiervan goed wetenschappelijk kunnen onderbouwen. Deze houding verklaart onder meer het geringe vertrouwen onder de bevolking in de overheid en de populariteit van ‘onvredepartijen’.
Moet je je vooral op je eigen ontwikkeling focussen? Moeten, nee. Maar wat wil jij bijdragen, nu je hier toch een poosje moet ademen onder de zon? En zou het niet handig zijn als je omgeving, onze wereld, je daarin een beetje kon ondersteunen?
Er is een nieuwe manier van leidinggeven aan Nederland, Europa en de wereld nodig. Mensen willen ‘verandering’, dat bewees de verkiezingsoverwinning van Obama en nu de populariteit van de PVV.
Verandering. Anders. Is dat bewuster, wijzer, minder egoïstisch of minder machtsgeoriënteerd? Meer vanuit de eenheid der dingen, of beter, der mensen? En minder vanuit ‘ze’ versus ‘we’ of ‘ik’ tegen ‘jij’? Of juist het tegendeel? Harder, ikke-ikke, mijn belang eerst? Jij mag – nee móet - het zeggen, want de meeste stemmen gelden ook in onze democratie. Jouw mening maakt verschil.
Een uitdijende groep nieuwe spirituele partijen wil wat. De idealen zijn vaak aansprekend en je kunt het amper met hun uitgangspunten oneens zijn. Wellicht verschil je over enkele partijprogrammapunten. Maar ze staan in woord en geschrift voor een nieuwe manier van besturen.
En deze partijen gaan nu met elkaar praten. Oh boy! Wat een riskante aangelegenheid! Want zij kunnen nú voor het oog van de wereld gaan laten zien – dóen - wat ze straks in de wereld willen veranderen, hoe het óók kan. Uitvergroot door de media. Dan toch maar een stapje opzij doen voor de andere mening, een heilig huisje dan maar even minder heilig verklaren. Gewoon in eenheid blijven, zich niet te zeer identificeren met eigen ideeën, geen programmatische punten of identificaties ‘ononderhandelbaar’ maken. Niet makkelijk voor wie Grote Meningen huldigt. Maar als er ooit een goed moment was als om in de wereld iets te veranderen – en dat door daden te onderbouwen - dan is het nú.
Er hoeft eigenlijk niets te veranderen; onze wereld is goed genoeg, er ligt geen grassprietje verkeerd. Het zijn echter onze percepties, opvattingen, identificaties en het daaruit voortvloeiende management dat steeds roet in het eten gooit. Als deze groep politiek geïnteresseerden niet samen kunnen, wie gaat het dan in de naam van de eenheid wél doen?
Laten we hopen dat er straks niet een verwaterd bosje met de zoveelste duw-en-zeur-meningen om de kiezersstem vraagt. Maar één. Just one.
Op deze groep rust een hele, hele grote verantwoordelijkheid om nú het juiste te doen, voorbij het eigen ‘ik’ en in dienst van het eenheid, de waarheid, het licht, de liefde.
Zet ‘m op! Go for it!
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl
Op www.kd.nl/forum kun je je mening geven over ‘spirituele politiek’ en andere zaken. Doen!


Ik ben
Eemnes, 1 november 2009 -Ik ben dat Ik ben. Altijd zo geweest.
Soms ben Ik vermomd als moordenaar. Met deze rol loop Ik al eeuwen regelmatig in de schijnwerpers: destijds vaak als beul, massamoordenaar en - ooit verkleed als nazi - als babymoordenaar. Sommigen begrijpen er niets van. Er ís ook niets aan te begrijpen. Maar Ik ben in dat alles dat Ik ben. Ik ga tekeer waar Ik ook maar de gelegenheid vind: van donkere Afrikaanse bossen tot steegjes van metropolen. Ze noemen me dan de Koning van de Duisternis. Terwijl Ik verwonderd geniet van een vlinder, schiet ik niet alleen mijn tegenstanders dood, maar ook geliefden. Nog niet zo lang geleden hakte ik ze in stukken en at ze op.
Ik graai wat ik maar kan krijgen, miljoenen, aandacht, lust en macht. De planeet aarde biedt veel wat Ik kan grijpen. Want Ik ben de belangrijkste. Het gaat om Mij. Niemand houdt Me tegen.
Ik ben tegelijkertijd ook compassie, rechtvaardigheid en waarheid. Verzorgend voor wie dat behoeft. Ik ondersteun de armen, zieken en hen die vielen help ik overeind. Het lijden van anderen verminderen is mijn streven en Ik span me daartoe tot het uiterste in.
Het spreken van de waarheid heeft voor mij geen begrenzing; de waarheid is immers grenzeloos. Ik ontmasker de on-waarheid en spreek recht over wie het kromme eert. Ik offer mezelf op voor anderen, zelfs als dat Mij het leven kost op het kruis, brandstapel, martelbank of in donkere kerkers. Onlogisch, maar er ís niets aan te begrijpen.
Als Ik kan, verlos Ik wie gevangen zit en bevorder Ik de vrijheid. Zolang de werelden bestaan. Ze noemen Me dan de Engel van het Licht. Ik bestrijd onderdrukkers met het licht, de waarheid en de liefde. Onvoorwaardelijk.
Ik ben God in het diepst van Mijn gedachten, niet een God, maar God, de Oorsprong van alles. Ter wille van Mij is de hele wereld geschapen, het gehele universum bestaat zodat Ik, die tegelijk een tijdelijke werveling in het stof ben, verlicht kan worden. Terug naar Mijn Oorsprong, dat is de koers van Mijn bestaan. Verenigen.
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl


Healing
Eemnes, 1 oktober 2009 - Aan de basis van iedere ontwikkeling staat de wens om te groeien. Zo ook bij degene die het eigen bewustzijn en het inzicht in de eigen persoonlijkheid wil ontwikkelen. De eerste hobbel op die weg dient zich snel aan: er worden littekens, oude pijn of nog niet geheel genezen wonden ontdekt. Heling van zo’n onvolkomenheid wordt dan een belangrijke fase in het ontwikkelingsproces, want wat het meest gemist wordt, krijgt de meeste aandacht. Zo kan wie leeft in een paradijs – en wie doet dat hier in het Westen niet – toch gekweld worden door een grote honger naar materie, zekerheid of welvaart, maar evengoed naar warmte, verbondenheid, waardering, liefde of bijvoorbeeld acceptatie.
Deze innerlijke leegte, deze onvervuldheid, klaagt en knaagt luidruchtig als een lege maag. En hoe mooi de zon buiten ook moge schijnen, de focus van de menselijke geest blijft hangen op het innerlijke gemis. Het vervult het hele bewustzijn en belemmert de ontwikkeling ervan. Velen komen in hun hele leven zelfs nooit verder dan dit punt.
Zo’n gemis of leegte komt voort uit onwetendheid, uit hardnekkige illusies. De grootste van alle illusies is dat pijn zo snel mogelijk moet worden verdreven, opgelost of moet eindigen. Wat vervolgens leidt tot een vermoeiende en zinloze strijd, ontevredenheid en frustratie. Met de nodige gevolgschade.
Wat de ontwikkeling dan nodig heeft, is inzicht. Kennis werkt als een kaarsvlam in het duister: totdat het licht van de waarheid werd ontstoken, zag je niet dat wat je zocht er allang was. Het juiste licht op een zaak betekent het begin van heling.
Waar vind je dat licht? Vaak in jezelf. Geef jezelf maar eens een advies alsof je je eigen vriend adviseert. Of vertel jezelf maar eens waar je moet zoeken voor het juiste inzicht. En volg het advies vlot op. Wees je eigen gids en zoek je hulpmiddelen. Maar pas op met goeroes, want die klinken te vaak als ‘giro’s’, vertelde iemand me.
En begin met dankbaar zijn. Dwars door tranen van teleurstelling en pijn, is er meer te benoemen wat je wél hebt dan niet. Hou het dankbaar-zijn een tijdje vol en ga er daarna mee door. Op een dag ontdekt je ineens dat warmte, liefde, acceptatie, waardering, verbondenheid en zelfs eten en drinken meer royaal voor je beschikbaar blijken. In overvloed zelfs. Dat je door het licht aan te steken van het inzicht, je erachter komt dat je in het duister steeds omgeven was door de overvloedigheid.
Dan kun je ervoor kiezen om iemand anders te gaan helpen dit in te zien of tegelijkertijd je ontwikkeling te vervolgen. Steeds in dankbaarheid voor wat er is. Totdat alle mist is opgetrokken en je de hele waarheid ziet om zelf waarheid te kunnen zijn.
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl


De stroom
Eemnes, 1 september 2009 - Op 1 augustus, tijdens de vakantieperiode, liep ik ’s ochtends met mijn hond in het rustige bos. Toch voelde ik een grote onrust om me heen, niet ín mij, maar in de stroom van energieën die ons omgeeft. Ik begon beter om me heen te kijken en zocht wat die stuwende energie veroorzaakte. Maar het bos verkeerde in dezelfde rust al altijd. Was het een voorbode van onheil? Was er zich iets groots in de wereld aan het voltrekken?
Tot ik thuiskwam hoorde ik op de radio dat het Zwarte Zaterdag was. Fransen en Italianen, samen met miljoenen andere Europeanen waren met hun have onderweg naar hun vakantieadressen in Europa. Miljoenen mensen waren vol verwachting en zin aan het bewegen. Zelfs degenen die in de honderden kilometers lange files stonden. Hun intentie, verwachting en zin veroorzaakte blijkbaar een beroering in de collectieve energie, de stroom, zoals ik ‘m noem. Het radionieuws stelde me gerust; oh ja dát was het dus.
Tegelijk fascineerde me dit ook: stel je voor wat miljoenen mensen samen en tegelijkertijd mogelijk kunnen veranderen in het collectieve bewustzijn en in de ‘loop der dingen’. Dat we ophouden met… of meer doen aan…. of ons best gaan doen voor, vul maar in.
Met Koorddanser bieden we informatie over tal van bijeenkomsten waarvan je kan leren. Ook bieden we steeds vaker bijeenkomsten aan om te leren wat moeilijk van papier geleerd kan worden. Een kleine bijdrage aan de stroom energie die miljarden mensen samen creëren. Een druppel op de gloeiende plaat? Ik weet het niet, maar hoe meer mensen onderweg zijn, hoe meer beroering er ontstaat. Een golfje kan groeien tot een golf en met genoeg water wordt een rivier verlegd. De richting van de collectieve ontwikkeling of de stroom is dat we gaan zien dat alles al één is, dat er alleen maar eenheid bestaat en dat twee-heid niet de Waarheid is.
Neem nou die globalisering of het feit dat je op eigen gelegenheid dwars door Europa kunt toeren naar je vakantieadres. Dat is een andere situatie dan 75 jaar geleden. Ik zie daarin een toenemend eenheidsbesef concreet worden. In dat concreet worden zit voortdurend beweging, energie, verandering. Alles verandert, alles stroomt, pantha rhei. Wij dobberen hier met z’n allen op mee.
Of het daarmee goed gaat komen met de mensheid en de planeet? Ik zou er echter geen eed op durven zweren. Maar er verandert momenteel wel iets.
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl


EF en EO
Eemnes, 1-7-2009 - 'Heerlijk om met gelijkgestemden een eenheid te beleven'. Dat hoorde ik in juni op het zestiende Eigentijds Festival in Vierhouten. Een dikke 2000 mensen waren daar weer in een bonte uitdossing variërend van indianen, feeën, sjamanen en outlaws tot heksen en toverkollen. Ja, heerlijk zo'n bosje 'spirituelen' bij elkaar, slenterend langs kraampjes, workshoptenten of lurkend aan de kruidenthee. Ik laafde me ook weer aan het tribale bewustzijn dat 'ons soort' eigen is.
Tegelijkertijd op 13 juni werd aan de andere kant van de Veluwe in het Gelredome van Arnhem de 35e editie van de EO Jongerendag gehouden. Met de sexy Arie Boomsma, de machtige Jan Peter Balkenende en de ambitieuze André Rouvoet als prominente gasten en sprekers voor 30.000 christenbezoekers. 'Heerlijk om met gelijkgestemden onze eenheid te beleven', zal menigeen in colbert of streepjestrui ook hier hebben gedacht. Is er een wezenlijk verschil tussen de populaties van het EF en de EO Jongerendag? Ja, de ene heeft het over Spirit, Liefde, het Al, en nog wat namen waaronder de Ene, de andere heeft het over de Here God, mijn Heiland en Verlosser, en sommigen hanteren een bijbelvertaling waarin het gaat over de Ene. En ze kleden zich anders.
Wat verbeeldt iedereen zich wel? Mijn God, jouw God? Ons soort en 'jullie'? Gelijkgestemden? En kom niet aan met 'ja maar wij....' of zoiets. Klinkklare larie!
Wat deze groepen doen is volkomen legitiem, begrijp me goed, niks mis mee; het is voor velen puur genieten en bijtanken voor een nieuw jaar. Of stichtelijk, opbouwend of transformerend zo je wil.
Wat zeur ik dan? Het gaat toch ergens over? Klopt, maar het bevestigt alleen maar ons spirituele ego, ons zelfbeeld van 'zoekers'. Sommigen deden er vele levens lang over om er te komen. Waarom suggereer ik dat er iets mis mee is?
Omdat het alleen maar gaat over een zoveelste graad van ons - nu spirituele - ego. Een zoveelste identificatie met een godsbeeld, een lifestyle of een groep. Of kleding. Het is door het spirituele ego gedreven tribaal zoogdiergedrag. Meer niet. En als je een graantje meepikt voor je ontwikkeling, mooi meegenomen.
Maar laten we ons niet verbeelden dat het wérkelijk iets met het hoogste bewustzijn te maken heeft. Want daarvan heeft niemand verstand. Ik ook niet trouwens, alleen een persoonlijk vermoeden. Het is vooral een bevrediging van een behoefte.
Eigenlijk zou het EF moeten fuseren met de EO Jongerendag. Dát zou het beginnetje kunnen zijn van ons (laatste of) sterkste bastion: de afbraak van het spirituele of religieuze ego.
Amen. Let's pray...
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl


Niet niks
Eemnes, 1-6-2009 - Het is al eeuwen, millennia, niet gelukt om God te beschrijven. Velen probeerden het in beelden, maar dat was steeds een schamele poging vanuit het ondermaanse, vanuit het niveau van een van zijn emanaties. Aanhoudend blijven mystici, kunstenaars, predikers, leraren en vele anderen waaronder gewone mensen, het proberen.
Een andere manier van benoemen was het 'nieten': God is niet dit en niet dat, niet zus en niet zo.
God begon ergens zijn door ons bedachte vorm kwijt te raken op het bewustzijnsniveau waarop wij mensen ook niet meer in vormen en afgescheiden delen kunnen denken: ergens voorbij de absolute eenheid. De plek in het zijn of het - al dan niet collectief of transpersoonlijk - bewustzijn, daar waar alles één is. Gesneden koek voor wie afgestudeerd is in de advaita, maar voor de meesten niet meer dan een 'ver buitenland' waarvan je kennis hebt, maar nog nooit bent geweest.
God is. Dat is zeker, omdat God zelf ergens zei 'ik ben'.
God is er ook niet, in de zin zoals velen niet in hem geloven en anderen juist weer wel in hem geloven.
God is niet niks én ook niet iets.
Hij is geen man en zij is geen vrouw, eerder allebei, maar ook dat weer niet.
Transpersoonlijk noch persoonlijk én ook heel (trans)persoonlijk; verscheen in vele gedaantes en loopt nog steeds onder ons rond, en tegelijk heeft hij geen gedaante.
Geen verleden en geen toekomst, én allebei tegelijk. Maar ook tijdloos.
Wat moet je nu met zo’n niet iets of iets niets dat in onze werkelijkheid helemaal niet kán bestaan omdat we het niet eens kunnen benoemen of aanwijzen.
‘Waarvan je niet kan spreken, moet je zwijgen’, zei filosoof Wittgenstein hierover.
Waarom lukt me dat toch niet…
Jou wel?
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl

Factor X
Eemnes 1-5-2009 - Over God praten of schrijven is een onmogelijkheid. De filosoof Wittgenstein zei in de vorige eeuw al dat 'waarover je niet kan spreken, moet je zwijgen'. Daarom is het zo... eh .... lastig om in onze gemêleerde spirituele kringen het te hebben over God. Het Hoogste Bewustzijn, het Alles, de Eenheid, Liefde en dergelijke aanduidingen kunnen we nog wel van elkaar verdragen. Maar het begrip God roept nog te vaak - al dan niet collectieve - oude trauma's op van een beperkende strengheid, verstikkende kerkcultuur en ander geestelijk lijden waaraan menigeen een vermogen aan workshops, therapieën en op ontwikkeling gerichte bijeenkomsten besteedde om ervan af te komen. Om zich eraan te ontworstelen.
Hebben we met onze bewustzijnsontwikkeling niet per ongeluk God als baby met het badwater weggespoeld?
Na de fase van heling en individuatie gebeuren bij mensen soms dingen die ze niet in de hand hebben of kunnen bevatten. Want niet alles is te verklaren met 'synchroniciteit', 'zo-boven-zo-beneden' en de 'law-of-attraction'. Het niet-begrijpen, niet-voelen en ineens tóch iets verrassends zien gebeuren dat heel treffend en persoonlijk je eigen existentie raakt, noem ik Factor X. Het onbekende, onverwachte, het niet-stuurbare en zeker het niet-maakbare. Hoever we ook in onze ontwikkeling kunnen zijn. Deze factor heeft overigens niets met het tv-programma X Factor te maken).
Soms verrassend, omdat Factor X ineens mogelijkheden schept die er eerst niet waren. Dat bevordert in ieder geval onze dankbaarheid. Maar ook kan het gebeuren dat Factor X ons dingen afneemt, ontneemt, blokkeert. En na wellicht een fase van nijdigheid, zie je dan misschien beschaamd dat het maar goed was dat die weg werd versperd, om ook daarover weer dankbaar te worden.
Factor X geeft ons voorbij onze inspanning precies de les die we moeten leren. Factor X is niet alleen ín mij en jou, maar ook groter dan wij met z'n allen waardoor er grotere dingen mogelijk zijn dan wij met z'n allen zouden kunnen scheppen. Factor X geeft en neemt, net als de zee.
Factor X is gigantisch, maar dient zich vaak als mini-kleinigheidje aan. Deze realiteit laat zich niet afsmeken, 'ombidden’ of plezieren. Factor X is onpersoonlijk én persoonlijk.
Laat ik het maar gewoon zo zeggen: Factor X is God, een werkelijkheid en erover schrijven blijft een onmogelijkheid. On-beschrijflijk dus. En toch schrijf ik dit op... Factor X.
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl


Treurig
Eemnes 2-4-'09 - Integrative medicine en complementaire gezondheidzorg zijn nieuwe namen voor (eeuwen)oude therapieën in de gezondheidszorg, ook wel bekend geworden als alternatieve therapieën. Ines von Rosenstiel - zie hiernaast - is op uiterst integere wijze bezig met het verrijken van wat de hedendaagse dokters hun patiënten kunnen aanbieden. Nu eens niet een pil, spuit, mes of zaag, maar een geurtje, het sluiten van de ogen en onder meer een meditatieve cd. Nee, het geneest geen kanker of andere vreselijke ziekten. Het verlicht effecten van ziekten. Iets wat de reguliere gezondheidszorg overigens zelden doet.
Eind vorig jaar interviewde ik haar voor Koorddanser en ik was onder de indruk van de integere en zorgvuldige wijze waarop ze in overleg met patiënten, verpleging en collega-artsen nieuwe innovatieve manieren zoekt om het lijden dat met ziek-zijn nu eenmaal aan de orde is, te verminderen.
Dat doet ze niet door maar wat te proberen, maar door een zorgvuldige afweging te maken op basis van wetenschappelijke publicaties uit het buitenland. De beroemde universiteit van Harvard heeft een heel consortium van universiteiten opgezet om deze innovaties grondig te onderzoeken en te beproeven. Daaruit komen opmerkelijke resultaten, 'significante afwijkingen' zoals dat heet, waaruit blijkt dat voor bepaalde therapeutische doelen bepaalde 'alternatieve', of liever complementaire therapieën effectief zijn. Op precies dezelfde wijze als de reguliere therapieën worden afgewogen. Hersenchirugie is een erkende therapie, maar voor een verkoudheid lijkt me een hersenoperatie niet geschikt. Zo is het ook met acupunctuur of een meditatie-cd bijvoorbeeld. Deze 'nieuwe' therapieën worden door haar alleen ingezet als er bewijsmateriaal is dat het effectief is, of beter ten minste net zo effectief is als een regulier middel, én als er geen risico's aan zijn verbonden. En die zijn er aan pillen, spuiten en snijden natuurlijk altijd wel. Prachtig mooi werk, zou je zeggen. Iedereen zou blij moeten zijn met zoveel innovatielust.
Maar niet de wereld van de geneesheren, en al helemaal niet de hondsdolle Vereniging tegen de Kwakzalverij. Die nagelen haar onbehoorlijk aan de schandpaal, maken haar zwart en negeren ieder rationeel en wetenschappelijk argument. Hierdoor is Von Rosenstiel genoodzaakt een stap terug te doen, schreef ze mij, waardoor ook de publicatie in ons blad verviel. Een knieval voor ordinaire vuilspuiterij dus. Schandalig.
Ik voel boosheid bij het onrecht dat deze moedige eenling wordt aangedaan door een haar vijandige geneeskundige en 'wetenschappelijke' wereld. Inquisitoir gedrag.
Nu ook Henk van Gervan van de SP kamervragen heeft gesteld, hoop ik vurig dat minister Ab Klink de juiste informatie te pakken kan krijgen zodat zal blijken dat deze integrative medicine een prachtige aanvulling is op het arsenaal van de pillenvoorschrijvers. Want als iets bijdraagt aan de reductie van de kosten van de gezondheidzorg in ons land, is het wel integrative medicine.
Wie kan daar nou tégen zijn? Eh... even denken... de pillenindustrie misschien? Of de nu onvoldoende geschoolde geneesheren van de anti-kwakzalversvereniging? Gaat het misschien alleen maar om broodnijd?
Een suggestie: stuur Ab Klink (zit in Den Haag) een briefje en nodig hem uit om zich bij dr.Ines von Rosenstiel te informeren zodat hij de vragen van Henk van Gerven goed, volledig en integer in de Tweede Kamer kan beantwoorden.
Doen.
Ewald Wagenaar
Reageren? redactie@kd.nl


GRATIS PROEFNUMMER?
Vul het abonneeformulier in en zet bij de opmerkingen ""proefnummer svp"" dan krijg je de volgende editie thuisgestuurd.