Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :
img

Troost na 4-D

/
/
/
184 Views

Het is opvallend dat spirituele bijeenkomsten vooral bevolkt worden door 35-plussers. De gemiddelde leeftijd van de aanwezigen op veel bijeenkomsten uit onze agenda in dit blad ligt zelfs voorbij de 40. Gemiddeld. Jongere mensen zijn er mondjesmaat.
Zou het kunnen komen omdat ze nog geen aanvaring hadden met een van de vier D’s: death, divorce, disease en desillusion? Onaangename au-momenten: het overlijden van een dierbare, mislukken van een veelbelovende relatie, een potentieel levensbedreigende ziekte en/of onder meer ontslag ondanks grote inzet. Zulke pijnvolle gebeurtenissen werken zoals de ‘man met de hamer’ die sporters tackelt: ineens komt er een abrupt einde aan een gefocust perspectief; het leven neemt een onverwachte wending.
De sporter vraagt zich af ‘hoe het is gekomen?’ Zo ook mensen na een 4-D-ervaring. In het bijzonder het waarom van de pijnlijke gebeurtenis en soms dieper naar het waarom van verdriet.
Dát is het moment waarop veel mensen hun interesse voor spiritualiteit en zingeving serieus gaan nemen. Ze gaan sites bezoeken en boeken en tijdschriften lezen. Niet lang daarna gaan ze bijeenkomsten bezoeken. Om andere gelijkgestemden te ontmoeten of om van anderen te leren; een lezing, workshop en soms een opleiding komt dan voor het eerst in de agenda.
Dan zit je op het spoor van bewustwording. Want het helpt enorm tegen de pijn als je precies ziet wat er is gebeurd. Wat er in jezelf zorgde – en zorgt – voor de situatie. De een neemt dan de afslag van bijgeloof en een ander die van verantwoordelijkheid nemen.
Met bijgeloof bedoel ik dat deze mensen de verantwoordelijkheid voor gebeurtenissen buiten zichzelf leggen: van God, planeten, entiteiten tot en met Pleiadische invasies of een wereldwijde crisis. Dat geeft troost: ‘het’ is je immers overkomen.
De ander neemt verantwoordelijkheid. Hij (m/v) graaft langdurig in zichzelf en in de machinaties van het universum om de eigen rol in het ontstaan van de pijn te vinden. Helderheid daarover levert een ander soort troost op: inzicht in en bewustzijn van je situatie en mogelijk de illusies die je ikje koesterde. Je ervaart dat inzicht helpt om een voorval te accepteren. Ook de 4-D’s. Net zoals de hardloper die struikelde tijdens de finale over iets dat hij over het hoofd zag. Met dank aan zijn te grote focus op het doel. Gevaar van deze bewustwordingsweg is dat je jezelf ook gek kan denken. Dan is wat professionele hulp wel handig… En hulpverleners lopen er in de centra in onze agenda genoeg rond.
Hoe vaak hoor je niet iemand zeggen over de narigheid in een leven dat die ’het beste was’ dat hem of haar kon overkomen? Nee het gaat te ver om elkaar daarom een 4-D-ervaring te wensen.
Maar wie er een of meer voor de kiezen heeft gehad, kan er dankbaarheid aan ontlenen. Moet je ’s proberen. Werkt ook voor wie nog geen 35 is.


Tags:
Meer van:

2 Reactie(s)

  1. Als 50 plusser kan ik mij herkennen in dit artikel. Waarom zie je dan zo weinig jongere mensen op deze bijeenkomsten? Ik denk dat ze die ‘niet nodig’ hebben omdat ze op hun eigen manier al veel verder zijn dan wij 30 jaar geleden…
    Spiritualiteit, kom op zeg. Wij jongeren hebben dat niet nodig, wij voelen dat soort zaken als meer vanzelfsprekend aan. Wij herkennen donders goed wat authentiek is of niet, hebben niet al die moeilijke woorden nodig. Ik zie dat sterk bij mijn eigen dochter van 9. Maar die gaan wij ‘oudere spirituelen ‘ dan weer sterrekinderen noemen of zo…De engelen lachen zich suf daarboven. Spiritualiteit, dat hebben wij niet bedacht zeg. Dat doen jullie zelf, en jullie kids hebben dat allang door…..

  2. Hoewel ik denk dat de al in het stukje genoemde redenen wel meespelen denk ik ook dat het komt door simpelere andere redenen. Ik ben nu 40, en vanaf mijn 11e al ‘spiritueel bezig’
    Tot aan mn 35e was een leeftijdgenoot die dat ook deed zeldzaam. alle ‘spirituelen’ waren de generatie van mijn ouders of ouder. Ook bij leeftijdsgenoten die wel een van de 4 D’s hadden meegemaakt had dat lang niet altijd een effect op de mate van spiritualitteits-interesse.

    Ik snapte dat nooit zo, tot ik er met een goede vriendin over praatte en die opmerkte “mensen van 14-21 zijn meestal bezig met uitgaan, liefde ontdekken, studeren, zich voorbereiden op een leven in de maatschappij, die hebben niet zoveel tijd om na te denken over de zin van dingen, of een immateriële werkelijkheid, die hebben het te druk met het hier en nu. Mensen van 21-35 zijn bezig met hun carriere, huizen, huwelijk, kinderen… na 35 wordt dat allemaal rustiger en komen ook de grote vragen op, ook in combinatie met nadenken over wat voor waarden je je kinderen meegeeft. Ook komt er dan meer vrije tijd en geld waardoor (dure) en tijd kostende spirituele activiteiten binnen bereik komen.” En ik zie het inderdaad: Nu ik zelf 35+ ben zie ik ineens mn generatiegenoten ruim vertegenwoordigd. Volgens mij voor een groot deel een gevolg van hoe onze maatschappij het leven vorm geeft.

    ‘vroeger’ (in de tribale samenleving) was spiritualiteit een onderdeel van het dagelijks leven, van de opvoeding en dus leefden kinderen, jongeren, volwassenen en ouderen daar dag in dag uit mee. De samenleving was daar omheen geconstrueerd en mee vervlochten. Bij ons is spiritualiteit iets totaal individueels, dat je ‘erbij doet’ in je vrije tijd of op de een of andere manier verwerkt in je leven, maar de maatschappij als geheel houdt geen rekening met die levensvisie.Dan krijg je vanzelf dat mensen het laten rusten zolang dingen van meer (als zodanig waargenomen of reëel) acuut belang aandacht opeisen.

Plaats een reactie

    Artikel delen
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin
  • Pinterest