Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :
img

Surfen in je bewustzijn

/
/
/
85 Views

‘Leven vanuit je hart kun je leren’

Leren surfen in je bewustzijn en te kiezen voor een staat van liefdevolle aandacht. Over de golven van denken, emoties en gevoel surf je met je hart.

Leven vanuit je hart is populair: het zijn niet alleen zweverige cursussen die deze slogan promoten, er is ook een bank die adverteert met ‘volg je hart’ en het CDA profileert zich met ‘politiek recht uit het hart’. Op bussen van het Gemeentelijk Vervoersbedrijf Utrecht staat dat het gaat om ‘hart voor de klant’. Een bekend managementboek stelt dat alle theorieën over management overbodig zijn en dat je ‘gewoon je hart moet volgen’. Deze nadruk op het volgen van je hart is een logische tegenbeweging voor het doorgeslagen vrijemarktkapitalisme, de doorgeslagen managementcultuur en benadrukking van het eigenbelang. Als leven vanuit je hart zo eenvoudig was, zou het gewoon gebeuren. Waarom doen we het dan niet?
Onze cultuur kent een sterke nadruk op de rationaliteit, het cognitieve deel van ons bewustzijn. Bijzonder nuttig als het om echte cognitieve zaken gaat, zoals het berekenen van de sterkte van een brug, maar bijzonder beperkt als het gaat om verbinding, schoonheid, liefde en integriteit. De keerzijde van de rationaliteit die we ook heel goed kennen, is de emotionaliteit. Het korte lontje, de onderbuikgevoelens, conflicten, ruzie, jaloezie, boosheid en hebzucht: de negatieve gevolgen hiervan zien we elke dag in onze omgeving en in onszelf. We zien in onze cultuur een golfbeweging tussen rationaliteit en emotionaliteit, maar beide leveren de nodige problemen op.
De middenweg tussen de ratio vanuit het hoofd en de emotie vanuit de buik ligt letterlijk in het hartgebied: leven vanuit liefdevolle aandacht. Zoals uitdrukkingen en slogans tonen, ervaren we dus intuïtief dat leven vanuit het hart mooi en goed is, maar dat het in de praktijk lang niet altijd lukt om dat  te realiseren.
Leven vanuit je hart is niet iets wat je nu kan beslissen om morgen te gaan doen. Als het zo eenvoudig was deed iedereen dat wel. Het vraagt veel training om langzaam maar zeker bewust te worden van de mogelijkheid om je niet te laten leiden door overtuigingen of emoties, maar om in alle omstandigheden in contact met je gevoel te blijven. Het gaat dan niet over abstracte spirituele principes, maar over de kleine dagelijkse problemen waarin je de kans hebt om net iets liefdevoller en meer in contact te zijn.

Schakelen
Het dagelijks leven is vol van het soort aanleidingen – zie kader ‘De fiets’ – om je emoties en gevoelens te onderzoeken. Met een ouderwets woord heet dit gemoedsbewegingen, een mooi woord dat eigenlijk precies aanduidt hoe emoties door je bewustzijn heen bewegen. Op het moment dat een emotie zoals irritatie heftig is, heb je daar vaak nauwelijks invloed op en dat leidt tot gedrag waar je achteraf meestal spijt van hebt. Ik heb mezelf getraind om die verschillende gemoedsbewegingen heel bewust te ervaren en ze goed te onderzoeken. In modernere bewoordingen zou je dit kunnen aanduiden als surfen in je bewustzijn. Hersenonderzoek toont aan dat emoties, gevoelens en gedachten op verschillende plekken zijn gelokaliseerd en dat de verbinding daartussen een aantal beperkingen heeft.
Piet Vroon heeft ooit een beeldende beschrijving gegeven van de drie verschillende delen van onze hersenen: het reptielenbrein (emoties: hier komen de tranen vandaan, de ‘tranen van de krokodil’), het zoogdierenbrein (gevoelens: het paard in ons heeft verdriet) en het mensenbrein (denken: de mens heeft een idee van de herkomst van dat verdriet). Deze beelden van onze hersenen zijn wetenschappelijk misschien niet helemaal verantwoord, maar geven wel een duidelijk gevoel van waar het hier om gaat. Die verschillende delen van de hersenen zijn onderling niet volledig verbonden, waardoor ze dikwijls op gespannen voet met elkaar staan. Toch heb ik ervaren dat je tussen die verschillende delen van je brein kunt leren schakelen.
Dat gaat dus over dagelijkse voorbeelden zoals de fiets, maar ook over meer spirituele ervaringen. Hoe bewuster je kunt surfen in je bewustzijn, hoe makkelijker je kunt schakelen naar een toestand van meditatief liefdevolle aandacht.

Liefdevolle aandacht
Een voorbeeld. Ik zit nu voor mijn computer en zoek naar woorden. Dan ben ik vooral aanwezig in een cognitief, rationeel bewustzijn. Vervolgens kijk ik naar een poster van de film ‘Samsara’ die voor me hangt. De ondertitel van de film luidt vertaald: duizend verlangens bevredigen of slechts één verlangen overwinnen. Deze tegenstelling nodigt uit tot nadenken, argumenten voor het bevredigen van verlangens of juist voor het overwinnen hiervan. Dan concentreer ik me vooral op het beeld van de poster. De bovenkant laat een foto zien van een stel dat elkaar omhelst. Linksonder zit een mediterende monnik. De tegenstelling van de film is hierin duidelijk weergegeven. Een tegenstelling die ook heel voelbaar is: onrust in mijn buik. Zo gaat mijn bewustzijn heen en weer tussen de emotionele onrust en de gedachtestrijd.
Ik ga wat rustiger ademen en laat het beeld van de poster langzaam tot mij doordringen. Ik voel dat ik in een andere ruimte van mijn bewustzijn terechtkom, een ruimte die ik door langdurige training intussen heel goed ken. Er zijn geen gedachten en geen woorden meer, de onrust verdwijnt…
Na enige tijd aanwezig te zijn geweest in mijn pure gevoel, keer ik terug naar het beeldscherm en naar deze tekst. Ik probeer woorden te geven aan mijn ervaring. Het gaat om gevoelens van liefde, schoonheid en rust die ik ervaar als ik in stilte naar de poster kijk. Woorden die niet precies gedefinieerd kunnen worden en die voor iedereen iets anders betekenen. Maar het zijn woorden die niet meer over strijd gaan, die geen lastige discussies of emotionele onrust oproepen.
Wat ik geleerd heb is dat het steeds makkelijker is om naar deze ruimte te schakelen, naar dit gevoel waar eigenlijk geen woorden zijn, geen onrust is, en dat ik misschien het beste kan omschrijven als liefdevolle aandacht. Vanuit dit gevoel maak ik meestal de juiste keuzes, kom ik als vanzelf in contact en raak ik in een flow om mooie dingen te schrijven.
Je kunt dit ook omschrijven als leven vanuit je hart. Mijn ervaring is dat je dit kunt leren en ik nodig je uit om mijn ervaring te delen in mijn nieuwe boek.

Jan den Boer publiceerde afgelopen najaar zijn nieuwe boek ‘Schakel door naar je hart. Het trainen van de vrije wil’ bij uitgeverij De Driehoek.  Meer informatie: www.tantratraining.nl.

_____________________________

De fiets
Een praktisch voorbeeld uit mijn eigen leven. Na een lange dag hard werken, kom ik om een uur of vijf thuis. Als ik met mijn fiets op de achterplaats kom, staat er nog een fiets van een van de kinderen. Dat is niet de afspraak, die fiets hoort in de schuur te staan. Ik voel een lichte irritatie opkomen. Mijn eerste impuls is om naar binnen te gaan en luidkeels aan te geven dat die fiets zo snel mogelijk in de schuur gezet moet worden. Ik neem even de tijd om deze emotie te doorvoelen. Als ik zó binnenkom wordt het vast niet gezellig, dus waarom zou ik? Mijn tweede impuls is om de fiets gewoon zelf in de schuur te zetten en verder mijn mond te houden. Ik neem opnieuw de tijd om deze gedachte te doorvoelen. Dat is wel een makkelijke manier om ervan af te komen, maar dan blijf ik met een wat ongemakkelijk gevoel rondlopen en mis ik de kans om dat in contact te brengen.
Ik realiseer me dat ik me heb voorgenomen het in eerste instantie gewoon gezellig te maken, oftewel vanuit liefdevolle aandacht te leven. Eerst contact maken, vervolgens kijken wat er nodig is. Ik zet mijn eigen fiets in de schuur, loop naar binnen en ga eerst wat drinken en kletsen. Ik wacht tot het onrustgevoel in mijn buik helemaal verdwenen is, tot ik voel dat we in contact zijn. Dan vraag ik waarom die fiets nog buiten staat en als blijkt dat daar geen reden voor is, vraag ik om hem alsnog even binnen te zetten. Dat wordt direct gedaan.

 

 

 



Plaats een reactie

    Artikel delen
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin
  • Pinterest