Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :
img

Maak ’s kennis met een landgod uit de buurt

/
/
/
189 Views

Van Lapland tot in de straten van Amsterdam

Volgens de oude Europese volksverhalen, mythes en saga’s wonen landgoden of landgeesten in bergen, stenen, rivieren, bronnen en bomen. Ze personifiëren de energie van de aarde. Er zijn woeste woudgoden, kleine brongeesten en wulpse watergodinnen. Wezens die een bepaald stuk land onder hun hoede hebben, soms zelfs het land zijn. Maar waar zijn de Nederlandse landgoden gebleven? Zijn ze er nog, of zijn ze allang gevlucht voor de oprukkende bebouwing?

Door Linda Wormhoudt

Elke zichzelf respecterende Oud-Europese landbouwer wist dat elk stuk grond een eigen energieveld heeft. Dit energieveld hangt af van geografische factoren zoals omgeving, vegetatie en dergelijke, maar daaronder, in een andere laag, wonen de landgoden. Ze hebben een connectie met de vruchtbaarheid van land, mens en dier en speelden dan ook een belangrijke rol bij de cultivatie en verbouwing van landbouwgrond. Een goed contact met de goden van het land was essentieel om te kunnen overleven. Om het stuk land succesvol te kunnen bewerken moest de boer toestemming hebben van de oorspronkelijke bewoner of representant van dat stuk land, de landgod dus.

De lokale landgoden gingen volgens de verhalen samenwerkingsverbanden aan met de boeren. Dit verzekerde de mensen in kwestie van vruchtbaarheid van het land en voorspoed, mits de regels in acht werden genomen. Men bracht offers aan de landgoden, en behandelde ze met respect. Wie ze eerde, kon een rijke oogst verwachten. Wie geen respect toonde, de taboes doorbrak en zich niet hield aan de ongeschreven regels, haalde zichzelf problemen op de hals. Rond de cultus voor de landgoden speelden allerlei taboes: schreeuwen in de wouden was verboden, net zoals het betreden van ‘verboden’ gebieden en het omhakken van een boom waarin een landgod woonde. Soms werd een dergelijk taboe per ongeluk geschonden en dit kon gevolgen hebben. Een boze landgod moest gerustgesteld of zelfs gecompenseerd worden voor gedane daden. De landgoden hadden vaak een plek op het huisaltaar en werden geraadpleegd bij beslissingen rond land, vee en vruchtbaarheid.

Op zoek

Eeuwenlang werkten de landgoden en de mensen samen. Dat veranderde door de komst van een nieuwe godsdienst. De eerste christenen zagen de verering van landgoden als duivels en deden hun best om plaatsen waar ze woonden te reinigen van de ‘duivelse energie’. Er werd wijwater op rotsen gegooid om landgoden uit te bannen en er werden rituelen uitgevoerd om ze te verjagen. Hierover zijn verschillende Europese verslagen te vinden. Sommige priesters gingen heel ver: er zijn verslagen over IJslandse bisschoppen die zich aan een touw van een klif lieten zakken om duivelse bergen en stenen te zegenen en te reinigen. Soms werd het touw doorgesneden door de landgod waardoor de bisschop te pletter sloeg. Dan wist men het zeker: dit is een heidense klif.

De landgoden in Europa werden uitgebannen, verjaagd. Of wonen ze misschien nog als een soort bovennatuurlijke vluchtelingen in onherbergzame streken, waar de menselijke invloed niet reikt? Maar waar zijn ze dan? Waar wonen ze en hoe herken je de energie van landgoden? Het duurde lang voordat ik de landgoden gewaar werd. Ik merkte ze eerst niet op, dacht dat ze misschien sliepen, sluimerden, dromend in oude tijden waar mensen nog eer brachten aan de goden van het land. Maar ze sliepen niet. Het zijn de mensen die in slaap sukkelden. Want de landgoden zijn er nog. Op die diepere laag.

Boomgod

Ik klim over de rotsen. Het regent, het is koud, mijn rugzak weegt zwaar. Ik bevind mij in het Midden van Niets: ergens op de Noordkaap, Lapland, Noorwegen. Ik denk aan de woorden van mijn gids terwijl ik de omgeving in mij opneem: “Hier stond een heilige steen, verbonden aan een klifgod, daar, waar die kerk nu staat.” “Dit is een belangrijke plek, de woonplaats van een boomgod.’’ Hij nam mij mee over bergen, toendra en moerassen en liet mij zelf ervaren. Hij klom, klauterde, slenterde, groette stenen op een ingetogen en haast onzichtbare manier. Hij liet mij bij een rivier zitten om te luisteren naar haar stem. Deze rivier stroomde door een gebied waar zijn voorouders honderden jaren hadden geleefd. De echo’s van alle menselijke en niet-menselijke activiteiten droeg zij in haar wateren. Ik installeerde mij aan haar oever, boog voorover en liet mijn hand zweven in het water. Ik stelde mij aan haar voor, vertelde haar dat ik graag kennis wilde maken.

Water draagt vele geluiden. Het ruist, het kolkt, het kabbelt en stroomt. Ik hoorde verschillende stemmen. De stem van de rivier zelf, die vele klanken, emoties en gestalten had: watervalgestalte, stroomgestalte, kabbelgestalte. In de rivier woonden kleinere stemmen: waterwezens en planten, steentjes en gepolijste keien. Ze mompelden tegen elkaar. Hier en daar diepere stemmen: een mannelijke stem, galmend, van de grote witte rots verderop, waar een lokale landgeest woonde.

Toen ik terugkwam in Nederland, besloot ik onderzoek te doen in Amsterdam. Mijn Lapse gids had mij verteld dat het van groot belang is om contact te maken met de landgoden in het gebied waar je woont. Ik ben een stadsmeisje en Amsterdam is mijn thuis. Als er al landgoden zijn, wonen die vast niet onder het trottoir, dacht ik. Ik ging er eigenlijk van uit dat de landgoden in Nederland zich hadden teruggetrokken: waarom zouden ze blijven in een volgebouwd gebied, in een land waar ze vergeten zijn?

Tot mijn verbazing ervoer ik echter op sommige Amsterdamse plekken dezelfde energie die ik had gevoeld in Lapland: de onmiskenbare aanwezigheid van landgoden. Een oeroude landgod kan zich terugtrekken door bebouwing en verstoringen, maar kan er ook voor kiezen om te blijven. Landgoden waren er al voordat de mens ontstond en hoewel het land een andere uiterlijke verschijningsvorm kan aannemen, blijft de ziel hetzelfde. Een heuvelgebied blijft een heuvelgebied, een gebied dat eerst moerassig was blijft, ook na bebouwing, die essentie behouden.

Verschillende lagen

Iedereen zal het met mij eens zijn dat steden een ziel hebben: elke stad voelt anders. Deze ziel is opgebouwd uit de aanwezigheid van de mensen die er wonen en hun daden, en de grond waarop een stad is gebouwd. In een stad barst het van de indrukken. Als je je afstemt kun je de verschillende lagen voelen: de menselijke activiteiten, echo’s van vroegere tijden, emoties die zijn blijven hangen, en ook de landgoden. Het verschil tussen de energie van een landgod en een plek die bijvoorbeeld doordrenkt is van minder prettige menselijke energie (denk aan voormalige slagvelden, galgenvelden, moord, verdriet, andere heftige menselijke activiteiten) werd mij duidelijk door het doen van veel onderzoek en ritueel werk. Ik zwierf door de stad en liet mij leiden door energiestromen. Ik zag dat plaatsen waar nare energie aanwezig was, vermeden werden door mensen. De meeste mensen zijn niet bezig met spiritualiteit maar voelen, onbewust, dat er iets zit, daar, in die hoek bij de Bijenkorf, of daar, in het midden van de straat. Boodschappen doende mensen lopen soms met een grote boog om een plek heen die energie zuigt of een ellendig gevoel geeft. Andere plekken trekken mensen aan. Ze drommen daar samen, blijven staan, laden op, talmen. Ons instinct vertelt welke plekken prettig zijn en welke gevaarlijk.

De gelaagde heide

Naast onderzoek in Amsterdam deed ik veel onderzoek op de Hilversumse/Larense heide. Dit gebied is uniek omdat je daar de verschillende energielagen goed kunt ervaren. Er is de bovenste laag van menselijke activiteiten: de Nordic walker laag, de laag van spelende kinderen en recreanten. Daarnaast kun je de energie voelen van eerdere bewoners: het Klokbekervolk, wiens grafheuvels in het heidelandschap verspreid liggen. En daaronder ligt de energie van het landschap zelf. Elke glooiing, elke plant en elke steen vertelt aan degenen die daar open voor staan over de aanwezigheid van de oeroude landgoden. Zij kunnen je vertellen over de nomadische rendierjagers die ooit door dit landschap trokken, en de Neanderthalers die dit gebied bewoonden. De gelaagdheid van energievelden kan ons veel vertellen over hoe wij met onze omgeving omgaan, welke interacties er mogelijk zijn en hoe we die kunnen verbeteren. Moeder Aarde heeft vele gezichten. De bovenste laag is als make-up. Als je die weghaalt, zie je haar ware gezicht.

Linda Wormhoudt is sjamaniste en rituelenbegeleidster, auteur van ‘Goden en sjamanen in Noordwest-Europa’, ‘Ademtocht, verhalen over de dood’, en ‘Seidr, het Noordse pad, werken met magische en sjamanistische sporen in Noordwest-Europa’ alle uitgegeven door uitgeverij A3 boeken. Haar website: www.soulritual.nl. Op 15 mei verzorgt Koorddanser samen met Linda een wandeling langs de Hilversumse grafheuvels. En mogelijk ontmoeten we ook nog een landgod.

Op 15 mei. Ontmoeting met een landgod op de Hilversumse heide niet uitgesloten

Al zo’n 4.000 jaar liggen op de Gooise heide tussen Hilversum en Laren enkele bijzondere grafheuvels. Deze heuvels zijn niet alleen restanten uit de prehistorische klokbekercultuur, ze verwijzen ook naar de spiritualiteit uit die tijd. Dezelfde tijd dat in Carnac (Bretagne, Frankrijk) en Avebury (nabij Stonehenge) grote monumenten werden gebouwd die ons nog steeds boeien.

Samen met sjamanismekenner Linda Wormhoudt organiseert Koorddanser een wandeling over en rond de grafheuvels nabij Hilversum op zaterdag 15 mei 2010.
Van 13.00 tot 15.30 uur wandelen we naar de grootste groep grafheuvels, na een welkomstwoord van Koorddanser-hoofdredacteur Ewald Wagenaar. Linda Wormhoudt vertelt vervolgens over de objectieve wetenschappelijke inzichten rond deze heuvels, die al in de jaren zestig van de vorige eeuw wetenschappelijk en goed gedocumenteerd werden onderzocht.
Daarnaast gaan we – met toestemming – op een heuvel op zoek naar aanvullende subjectieve informatie over die heuvel. Door visualisatie of meditatie zal die aanvullende informatie verrassend blijken.
Het tweede deel van de stevige (natuur)wandeling voert ons naar de ‘doodweg’, de weg waarlangs lang geleden de doden naar dit gebied werden gebracht om ze te begraven. We weten nu dat deze wegen orakelplaatsen bij uitstek waren.
Linda Wormhoudt laat ons tot slot een grafheuvel ervaren met een heel bijzondere energie die afwijkt van die we even daarvoor subjectief hebben onderzocht. Linda Wormhoudt houdt zich al 24 jaar bezig met sjamanisme. Haar interesse richt zich vooral op Europees sjamanisme en de ontwikkeling van rituelen die toepasbaar zijn in het huidige Westerse leven. Ze geeft diverse trainingen op sjamanistisch gebied en heeft een eigen praktijk waarin ze individuele sjamanistische sessies geeft. Linda is tevens oprichtster van Ceremony – Sjamanistisch Instituut. Dit instituut staat in het teken van kennisoverdracht en onderzoek naar rituelen wereldwijd. Ze scheef het boek ‘Goden en sjamanen in Noordwest-Europa’ ‘Ademtocht, verhalen over de dood’ en ‘Seidr, het Noordse pad’ (uitgeverij A3 boeken, www.a3boeken.nl) en onder meer artikelen in Koorddanser. Meer info over Linda: www.soulritual.nl.

Loop je mee? Geef dan per e-mail je naam en adres op aan info-at-kd.nl (en of je alleen komt of met meer personen). Er kunnen per groep maximaal 25 personen mee. Vol = vol. De kosten bedragen € 15,- p.p. Consumpties zijn voor eigen rekening. Honden zijn, mits aangelijnd, toegestaan.
We verzamelen ons op zaterdag 15 mei rond 12.45 uur op de parkeerplaats (of terras) van restaurant La Place Laren (Westerheide 2, 1251 ET Laren NH) en vertrekken om 13.00 uur in zuidelijke richting.



Plaats een reactie

    Artikel delen
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin
  • Pinterest