Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :
img

Werken met liefde – Interview met Piet Weisfelt

/
/
/
293 Views

Na een roerige en wispelturige periode in zijn leven begon voor Piet Weisfelt 55 jaar geleden een nieuwe en meer gefocuste fase in zijn leven. Oorzaak: zijn relatie met Marry. Nu kijkt Piet Weisfelt (76) terug op de weg die hij samen met haar ging en die tot een uniek specialisme leidde: werken met liefdesenergie. Een gesprek over liefde, ontwikkeling en naakt werken in workshops.

Begin dit jaar nam Piet het moeilijke besluit om te stoppen met het geven van trainingen. Niet de leeftijd, maar de gezondheid van zijn levenspartner Marry met wie hij al 55 jaar samenwerkt, geeft daartoe aanleiding. “Dat is inderdaad een hele omslag in ons leven.”

Tegenover me zit een boom van een kerel, handen als kolenschoppen, gulle lach, een en al hartelijkheid. Een energiegevende persoonlijkheid, iemand die je wel in je gezelschap wilt hebben.

Piet gaat zijn tijd “anders invullen. Meer tijd besteden aan zorgtaken en wat gaatjes  overhouden om verdiepende trainingen en supervisie te geven”, zegt hij.

Wat ben je aan het leren?

“Ken je de ervaring dat je soms écht kan leren wat je al wist. Dat is het geval nu ik het nieuwe boek ‘Loslaten’ mag leren in de praktijk. Het boek over loslaten is ontstaan terwijl we ons ten volle bewust werden dat we elkaar zullen gaan verliezen.”

Contact- of transitiecirkel

De theorie achter het werken met liefde die Piet Weisfelt aanbiedt, gaat onder meer over de fasen van een relatie. Die begint met contact maken, gevolgd door hechting en intimiteit. Het is de opmaat naar de vereniging met de ander, wat goed tot uitdrukking komt in de liefdesdaad, al gaat vereniging en diepe intimitiet om veel meer dan het lichamelijke en  seks. Na de intimiteit komen de fasen van afscheid nemen, rouwen en tenslotte het betekenis geven aan de ervaring van de relatie. Na een 50-jarig intiem verbond met zijn partner Marry, zijn beiden nu in het tweede deel van die cyclus terecht gekomen. Piet Weisfelt en Wibe Veenbaas ontwierpen lang geleden deze transitie- of contactcirkel. Meerdere consultants hebben dit model overgenomen en bewerkt en op basis daarvan hun bedrijf opgebouwd.

Heb je vaker een geliefde verloren?

“Ja, wie niet. Het is nu wel anders. Een geliefde is wat anders dan vrienden. Het zijn altijd verdrietige en soms zegenrijke processen. Verliezen van mensen waarvan je houdt is verdrietig en het verliezen van iemand die meer dan 50 jaar partner in leven en werk is, een zielemaatje, is dat nog meer. Hierdoor worden nieuwe bronnen aangeboord om te leren.”

Marry en Piet werken nog altijd samen bij het schrijven. Piet: “Ik schrijf en dan corrigeert Marry. Zij is de eerste kritische lezer. Het nieuwe boek is een weerslag van het proces waar we nu zijn. Ik hoop in de toekomst nog dingen te kunnen en mogen doen.”

Hoe zag je werkzame leven eruit?

“Ooit ben ik begonnen als bouwvakker. Uiteindelijk deed ik de kweekschool. Ik werkte in het voortgezet onderwijs. Toen ben ik Engels gaan studeren en zo werd ik leraar Engels. In 1986 startte ik als docent maatschappijleer. Ik was een van de grondleggers van dat vak. Dat heb ik gedaan tot het vak op poten stond. Toen ben ik me gaan richten op leerlingbegeleiding en het schooldecanaat. Daarvoor heb ik met een aantal anderen de vereniging voor leerlingbegeleiders opgericht. Uiteindelijk hield ik me meer bezig met de ontwikkeling van leerlingen dan met de begeleiding. Toen startte ik een opleiding tot leerlingenbegeleider en schooldecaan. Toen hogescholen meer op commerciële basis moesten gaan werken, heb ik met Wibe Veenbaas Phoenix opleidingen opgericht. Dat heb ik meer dan tien jaar gedaan. Toen de club me te groot en te breed werd, scheidden onze wegen zich, mede omdat ik meer wilde gaan werken met liefdesenergie. Dat werd rond 2000 mijn nieuwe focus.”

Piet is een zorgvuldige luisteraar. Hij vraagt me naar mijn levensverhaal en reflecteert er op. Niet iets wat ik als beroepsvragensteller vaak meemaak. Piet: “Er zit een tederheid in je verhaal. Je doet meer dan het verwerken. Tandje meer. ‘Verwerkt’ is volgens mij dat je je ervaringen achter je laat. Wij doen in mijn bijeenkomsten een openingsritueel, “alles is één” noemen we dat. Het is een explosie van weten. Het is een ervaring die niet alleen boeiend is en die je in een nieuw weten zet, maar ook een ervaring die je als naar de wortels voert van een open bloem door de stengel omlaag te volgen. Dan zie je wat de betekenis van de ervaring is.”

Ons gesprek komt door mijn levensverhaal op het helen van oude wonden. Juist door veel ‘werk’ op het gebied van spiritualiteit te doen, heb ik pijnlijke ervaringen getransformeerd tot leerervaringen die me nu verder helpen.

Je stelt dat heling ook regressief plaatsvindt…

“Het concept van heling is niet alleen progressief en naar de toekomst gericht, maar ook regressief, het heeft betrekking op het verleden. Het gaat daar dan om het zien, accepteren en loslaten van dingen. Loslaten is een bijzondere manier van vasthouden. Een helingsproces heeft zo ook een terugwerkende kracht. Heling haal je niet úit de geschiedenis, heling gaat daar ook naar tóe.”

Met het aanraken van mijn levensverhaal zie ik duidelijker waarom ik icoon Piet Weisfelt nu zit te interviewen: liefde als thema in werk en privé vormt onze gemeenschappelijke deler.

Wat bracht je op de weg van liefde?

“Ik kom uit een gebroken gezin, met veel worsteling. Ik moest me vanuit de modder omhoog werken. Marry is daarbij de cruciale factor. Ik ontmoette haar toen ik 19 was. Ik was direct stapelverliefd. Zij is het keerpunt in mijn leven. Ik was een zwerver, nergens thuis, en vol sociopathische energie. Ik leefde van de ene seconde naar de andere. Marry was een boerendochter en veel meer geaard, als van een andere planeet. Dat was de omslag in mijn leven. Zij had Nederlands gestudeerd en onder haar invloed ben ik gaan studeren, kwam er ritme en regelmaat in mijn bestaan. Dankzij haar kan ik zeggen dat ik samen met een broer de enige ben van het gezin van vijf die kan zeggen dat die er wat van heeft gemaakt.”

Ben je dankbaar voor die eerste 19 jaren van je leven?

“Het overstijgt het begrip dankbaar. Het woord eerbied komt in me op. Wat dat is? Dat het groter is dan ik kan begrijpen. Betekenisvoller dan ik kan ervaren, bestemmingsgerichter dan ik durf te dromen.”

Is er een plan?

“Bedoel je systemisch of van hoger hand? In mijn ervaring is de juiste vraag de enige weg voor mij om spirituele wereld te betreden. Is er een systeem of doel? Of een waartoe, dan is mijn vraag meteen “is dat nou een juiste vraag”. Daar waar we menen een antwoord te vinden, zie je heel vaak dat spiritualiteit versteent tot religie. Je gaat het benoemen en het versteent. En dan is het spirituele besef verloren. Het gaat erom in de ervaring te blijven, je hart te volgen en je af te vragen wat je heeft gedreven. Wat ervaar jij als je bestemming? Soms als je terugkijkt langs je levenslijn, krijg je op een wonderlijke manier meer zicht op je bestemming. Augustinus zei ‘al wat liefheeft, leidt tot eenheid’. In de vraagvorm gezet: ik vraag dan aan mezelf dan ‘wat motiveert je om het werk te doen wat je doet en concepten uit te werken. Dan groeit het verlangen naar die bewustwording. Dat  is een gids, kompas, en motivatie.’ Dan is er het besef van eenheid.”

Hoe is het heilige vuur van eenheid voor jou belangrijk?

“Spiegel je in de manier waarop je je plek inneemt. Jij en ik zijn één, wat ik jou aandoe doe ik mezelf aan. Dat is de uitdaging: hoe kan ik zo opereren op de aardkloot dat ik in de dualiteit van dit bestaan de eenheid eerbiedig? Dát is in essentie werken met liefdesenergie.”

Als je werkt met liefde, wat doe je dan?

“Het eerste is om mensen te leren kennen en vol aanwezig te zijn in de ontmoeting. In begeleidingsland noemen we dat presentie. Het tweede is om heel doelgericht te werken; de cliënt zit met een vraag. Je ontmoet cliënt in de vraag. Je zoekt naar wat de vraag over de cliënt vertelt en wat het over jezelf vertelt in de ontmoeting met de cliënt. De ontmoeting geeft je zo inzicht in de wisselwerking in liefde. Er is een cliënt A en een hulpverlener B en ertussen bevindt zich de vraag. Hoe beantwoorden we de vraag? In een echte ontmoeting gaan A en B samenvallen. Intiem worden is de optimale aanraking van de grens, fysiek, psychologisch en spiritueel, zoals het vouwen van de handen. Dan ruik je de geuren van de ervaring van de eenheid en dat werkt erg helend. Je kan troost vinden in de nabijheid. Verlangen herkent verlangen.”

En daarom vaak naakt?

“We doen ook veel lijfwerk. In ons werk zijn we geregeld naakt. Altijd met de intentie dat het functioneel moet zijn in de leerervaring. Een aanraking met kleding ertussen is een andere ervaring dan naakt. De essentie van veel begeleiderswerk is ‘kleed je uit, onthul je binnenwereld’. Maar begeleiders zijn zelf vaak meesters in het zichzelf en hun kneuzingen verborgen houden. Met welk recht vraag je je cliënt eigenlijk om zich te onthullen, als je zelf de naaktheid vermijdt? In vrijwel alle scholen (zoals Gestalt, TA, psychoanalyse) waar begeleidingswerk wordt gedaan, wordt het naakte lijf miskend. Naakt werken de-seksualiseert de ontmoeting onmiddellijk. Als je een keer met een groep naakt werkt, beseffen de deelnemers na een kwartier al niet meer dat ze naakt rondlopen. Vaak moeten we ze waarschuwen. ‘Vergeet niet je kamerjas aan te trekken als je naar buiten moet!’ Naakt werken doen we alleen als het functioneel is in het leerproces. Neem bijvoorbeeld de workshop ‘Lijven lezen, diagnosticeren op het lijf’ waarbij we werken met het gedachtegoed van Wilhelm Reich. Een groot deel van de tijd loop je dan naakt rond. Ook de workshops over intimiteit en seksualiteit doen we vaak naakt. Maar bij de training over verbaal werk gaan we niet of minder uit de kleren. Nu loopt er een training  over werken in organisaties. Dat doen we gekleed. Het moet functioneel zijn.”

In de tijd na het gesprek met Piet Weisfelt blijft dit idee van naaktheid in de houding tussen cliënten en behandelaars bij me hangen. Een belangrijk inzicht dringt tot me door over mijn eigen rol als interviewer, docent en coach: dat nabijheid en zelfs intimiteit in die situaties nog veel meer kwetsbaarheid met zich meebrengt dan ik als begeleider vaak besef. Iets wat ik op mijn beurt graag meegeef aan ieder die vaak in vergelijkbare situaties zit.   

Meer over Piet Weisfelt en zijn boekenfonds.

Meer over het thema liefde op deze site.


Tags:
Meer van:

Plaats een reactie

    Artikel delen
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin
  • Pinterest