Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :
img

Rouw in coronatijd

/
/
/
192 Views

Deze dagen zie ik veel informatie over mensen die pijn voelen omdat ze in de laatste fase van het leven van en dierbare niet aanwezig konden zijn. Dikwijls betreft het rouw om familieleden van ouderen die in eenzaamheid hebben moeten sterven, waarbij zelfs de mogelijkheid ontbrak om met een waardige uitvaart op een respectvolle wijze definitief afscheid te kunnen nemen. De mogelijkheid was afwezig om op een persoonlijke wijze te uiten welke betekenis de overledene had.

Het riep bij mij de herinnering op aan mijn eigen ervaring met het overlijden van mijn meest dierbare. Zo’n 40 jaar geleden overleed mijn vrouw Ada die toen 30 jaar was. Zij had acute leukemie en was de tweede in Nederland met een ‘donorbeenmergtransplantatie’. Die behandeling was in 1980 nog zo experimenteel dat de ca. eerste 20 transplantaties nagenoeg allemaal mislukt zijn.

In de allerlaatste week kreeg zij een longontsteking, vervolgens werd ze in coma gebracht om goed te beademen. Daaruit is ze niet meer wakker geworden. Hoewel wij tevoren wisten dat er een 1 op 3 kans was op overlijden, kwam dat toch onverwacht.

Veel van de beelden en informatie van de afgelopen weken roepen de herinneringen aan onze rouw weer op.

Wij hadden niet echt afscheid genomen van elkaar. Niet de gelegenheid gehad om elkaar te vertellen hoeveel wij, over en weer, voor elkaar betekend hebben. Niet kunnen bespreken hoe het vervolg van het leven met onze 3 kinderen er uit zou kunnen zien. Niet kunnen delen hoe wij naar de dood keken. Achteraf zie ik dat ook onze eigen angsten over dat onderwerp een rol speelden.

Direct na haar overlijden zag ik voor het eerst sinds weken haar lichaam zonder slangen en snoeren. Maar ook als een ‘ding’, levenloos.

Anderzijds ervoer ik haar in de periode van rouw om mij heen, in mijn nabijheid. Alsof zij voor het eerst sinds maanden weer in ons gezin kwam kijken, o.a. naar de kinderen. In de weken daarna ervoer ik regelmatig alsof zij bij ons was. Alsof ik haar aanwezigheid voelde. Alsof ik alsnog de gelegenheid had om alles te bespreken waaraan wij niet toegekomen waren tijdens ons leven. Alsof alle openstaande stukjes nog uitgesproken konden worden naar elkaar; en het leek zelf alsof zij antwoordde.

Ik realiseerde mij dat dit eigenlijk niet kon. In onze samenleving had ik geleerd wij niet voorbij de dood kunnen communiceren. Wetenschappelijk bewezen. Maar het voelde anders. Het voelde alsof er wel degelijk communicatie was. Niet als stem uit de hemel of als uitgesproken teksten of woorden.

Meer zoals je geweten je, in de stilte van jezelf, kan vertellen dat iets wel of niet klopt. Je hoort niets maar toch wéét je. Meer zoals muziek of kunst je kan raken op een manier die je eigenlijk niet begrijpt. Iets dat je wellicht ‘mystiek’ zou kunnen noemen.

In de loop van de tijd na de rouw kon ik mij voorstellen dat er wellicht meer tussen hemel en aarde is dan de ‘wetenschap’ erkent. Dat de wetenschap misschien nog niet de meetinstrumenten heeft gevonden om het bewijs voor de communicatie met de wereld van voorbij  de dood vast te stellen. Dat onze communicatie er wel degelijk was, maar dat de wetenschap die nog niet had kunnen meten.

En ik besefte dat er een keuze was: luisteren naar mijn éigen gevoel en beseffen welke rust dat gaf over ons afscheid óf luisteren naar de ánder, de samenleving en de wetenschap, die het ook niet zeker weet. Die zich misschien nog onvoldoende heeft ontwikkeld. Wetenschap ontwikkelt zich immers ook? Dus de keuze was: luister naar jezelf en ervaar rust of luister naar de ander en blijf in je onrust.

Deze herinneringen kwamen deze dagen op en wil ik graag delen met de mensen die thans getroffen zijn en rouw ervaren. Besef dat er wellicht meer mogelijkheden zijn dan de concepten die thans in onze samenleving gangbaar zijn. Besef dat ook de wetenschap van vandaag verder is dan die van gisteren en nog niet zover als die van morgen. Lees wellicht informatie over ‘Leven Na dit leven’ of over ‘Nabij de Dood Ervaringen’ (NDE of BDE).

Ik hoop dat zij de rust en mogelijkheid vinden om op een waardevolle manier hun relatie met de overledene in deze periode van rouw af te sluiten.

Arie van der Well  (geb. 1946)


Tags: , ,
Meer van:

Plaats een reactie

    Artikel delen
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin
  • Pinterest