Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :
img

Hoe verlicht ben jij (al)?

/
/
/
341 Views

Nieuw: een verlichtingsclassificatiesysteem. Het monopolie van de waarheid lijkt in handen van advaitische en satsangevende Guru’s, Meesters en Leraren, te spellen met goddelijke hoofdletters. Hun bijna rituele bijeenkomsten en gedrag wekt de schrijf- en lachlust van Wouter Schopman, uitgever van advaitaboeken.

Langzaam nam het geroezemoes af en veranderde de sfeer in de zaal. Naar schatting zo’n zeventig  deelnemers lieten hun uitbundigheid varen, zetten hun mobiele telefoons op de tril- of stilmode, knikten nog naar deze of gene, gingen rechtop zitten op hun stoel, sloten  de ogen en zuchtten diep. En de sfeer, ja de sfeer veranderde van uitgelaten naar ingehouden heiligdom. Gedurende vijf lange minuten werd het geduld van de volgelingen op de proef gesteld, waarna de beloning volgde. De guru betrad het zaaltje van achteren, liep schrijdend naar voren en nam plaats op de – op een verhoging geplaatste – stoel met rechts van de meester een bos bloemen en natuurlijk links van hem het portret van de leraar van de leraar. De meester beweegt traag in alles en kijkt de leerling stuk voor stuk in de ogen of tenminste in de richting van de ogen. Wanneer iedereen aan de beurt is geweest en tijdens het contact heeft gereageerd met een mysterieuze halve glimlach en zoals te doen gebruikelijk met tenminste een lange zucht, leunt de leraar achterover, rekt zich uit en zegt: “Vragen?”

We zijn in of op satsang, hetgeen zoiets betekent als “samenkomen in waarheid”.

Billen bloot

Dit tafereel speelt zich met name op en rond het weekend talloze keren af in Westerse hoofdsteden of niet-hoofdsteden waar het circus van rondtrekkende Guru’s, Meesters en Leraren hun repeterende teksten en antwoorden debiteren op vragen van niet-begrijpende, dolende en vastzittende adepten. De aantallen bezoekers van de satsang kunnen variëren van één of twee tot 100 of meer bij de populairste of misschien wel de leukste of helderste meesters. Een gemiddelde satsang duurt drie uur met een halfuurtje koffiepauze. De serieuze leerlingen gaan naar de dag-satsang met een ochtend- en een middagprogramma en soms zelfs een avondbijeenkomst, maar worden wel geacht daar ten minste 100 euro voor over te hebben, exclusief BTW natuurlijk. Ja, alles contant…geen pin, geen creditcard en geen factuur.

En dan zijn er nog de zogeheten ‘retreats’.  Dat zijn bijeenkomsten van een week, bij voorkeur in de zomer en bij voorkeur in een goed klimaat. De volgelingen overnachten op het terrein, spiritueel centrum of in een hotel in de buurt. De retreats zijn het meest intensief, van ’s morgens na het ontbijt tot ’s avonds, maar dan krijg je ook wat. Niks oppervlakkigheid van de korte satsang. Hier ga je met je billen bloot in je hardnekkige identificatie met je persoon en worden jouw ego-bepaalde drijfveren genadeloos en “en plein public” aan de schandpaal genageld, zoals bijvoorbeeld Alexander Smit graag deed ter lering ende vermaeck.

Kwijt

Een van de “waarheden” die aan de orde komen is het feit dat er geen verschil is tussen de leraar en de discipel. Waarom zit de meester dan op het podium en de volgeling niet, vraag je je af ? Welnu, de meester heeft niet iets wat de leerling niet heeft…nee, de leraar heeft iets níet wat de leerling heeft. Bij de Guru mist er iets, jawel…! Zo simpel is het, het verschil tussen op of voor het podium. De Meester is iets kwijt en als het eenmaal weg is dan kan het ook niet meer terugkomen: het vermogen zich te identificeren met een persoonlijk en dus ook afgescheiden personage, ook wel een persoonlijk denken, handelen, voelen genaamd. Toch meen ik bij sommige leraren na verloop van tijd weer een toename van het vermeend afwezige ego-bewustzijn te kunnen waarnemen. Op zich is dat een niet zo wonderlijk gegeven omdat het ego nooit helemaal verdwijnt. Want als het wel helemaal zou verdwijnen zou dat betekenen dat er ook geen identificatie meer kan zijn met Ik Paultje Guru.

Dit brengt mij bij een brandende vraag die ik onze Nederlandse advaitaleraren graag wil voorleggen: “Wat is het onderscheid tussen ontwaken, verlichting en Zelfrealisatie?” Ofwel, uit welke staat spreekt de Guru ? Volgens de advaita bestaat er nog een stadium dat aan het stadium van Zelfrealisatie vooraf gaat. Dat is het moment van het zo geheten “ontwaken”. Hiermee wordt een gebeurtenis bedoeld waarbij de persoon een diep spiritueel inzicht krijgt en wel met zo’n impact dat er nooit meer aan dit inzicht getwijfeld wordt door betrokkene. Het ontwaken kan je bijvoorbeeld het inzicht geven dat je partner volmaakt is zoals ze is, terwijl iedere cel in je lichaam juist van het tegenovergestelde overtuigd is. Een volgend inzicht zou het ontbreken van een vrije wil kunnen zijn of het inzicht dat alles liefde is, ook al kunnen wij dat niet altijd ervaren.

Volgens de advaita volgt na het ontwaken het moment van Zelfrealisatie. Soms liggen daar jaren en jaren tussen. Bovendien kun je niets doen om Zelfrealisatie te doen plaatsvinden. Het valt je toe of niet. Bij ontwaken is er geen identificatie meer met persoonlijk handelen, denken en voelen. Na Zelfrealisatie verdiept de staat zich verder en verder en dieper en dieper. Daar komt geen einde aan.

Guru-keurmerk

Volgens Hans Laurentius horen Herkenning van Bewustzijn, ontwaken, het openen van het hart et cetera allemaal bij stadium één. Stadium twee (Zelfrealisatie) is….klaar. Niets, Alles. Compleet, game over. Ik ben dat en er gebeurt niets. Er is nooit iets gebeurd, er is niemand, gebondenheid en bevrijding zijn illusies die horen bij de droom. Ontwaken hoort dus bij een fundamentele verschuiving binnen de droom waarin we leven. Zelfrealisatie is de vernietiging van die droom; je bent eruit, buiten de droom.

Verwart menig leerling en leraar de staat van Zelfrealisatie met de staat van ontwaakt zijn? Op zich mag alles er zijn, nietwaar, maar het blijft aantrekkelijk om te weten van waaruit je onderricht geeft en voor de leerling om te weten wat voor vlees hij in de kuip heeft.

Vandaar het idee om een keurmerk voor Guru’s in te stellen. De classificaties verlopen dan als volgt:

  1. Kwart verlicht. Deze heeft alle boeken van Samsara gelezen en ziet zijn kennis aan voor inzicht en weten.
  2. Half verlicht. Deze Guru heeft een abonnement op Inzicht en maakt zijn omgeving hoorndol met ongevraagde inzichten.
  3. Driekwart verlicht. Spuit advaitakennis over de ik-illusie vlekkeloos, is echter jammerlijk slachtoffer van de “advaita-shuffle” en mogelijk depressief.
  4. Verlicht. Is regelmatig op een podium te vinden en laat zich Guru noemen.
  5. Zelfgerealiseerd. Individuen zoals Ramana Maharshi en Nisargadatta Maharaj waarvan wij allemaal hopen dat de westerse variant zich spoedig mag manifesteren.

Tot slot moet mij het nog even van het hart dat natuurlijk iedere Leraar, Guru of Meester mij dierbaar is en dat deze gewoon handelt zoals hij of zij gebakken is en dat wat ze doen héélemaal okéé is.

Door Wouter Schopman

Wouter Schopman is ondernemer en uitgever van Samsara dat advaitaboeken uitgeeft, zie www.samsarabooks.com.

                                                                                          


Tags:
Meer van:

Plaats een reactie

    Artikel delen
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin
  • Pinterest