Geleefde emoties

Emoties moet je léven, zegt Marinus Knoope elders in dit nummer. In mezelf en om me heen zie ik dat dit niet altijd gladjes verloopt. Culturele conventies voorop verhinderen makkelijk om je werkelijke gevoel vorm te geven in het meest voor de hand liggende gedrag. Eigenlijk zo simpel: voel je je boos? Grom maar even. Ben je verdrietig? Sip dan maar even op de bank.

Jezelf worden, je authentieke ik ervaren, vrij zijn, heling of healing, tot jezelf komen, ook in deze Koorddanser vind je weer voldoende gelegenheden om hiermee om te (leren) gaan.

Wat is dat toch, die worsteling met onze emoties? Schaamte? Onvermogen? Ego? Overblijfselen van het zoogdier in ons dat we graag willen temmen? Angst voor sociale problemen (of uitsluiting)? Of een andere angst? Gebrekkige opvoeding? Je ouders?

Wat dan ook: emoties willen geleefd worden. En dat lukt niet altijd. En voor je het weet, loop je met een grote of kleine blokkade niet-heel te zijn, je on-gelukkig te voelen en je ermee te identificeren, te compenseren, te ontkennen of iets anders uit de hele psychologische santekraam aan mogelijke manieren om ‘ermee om te gaan’.

Maar er is niks om mee om te gaan. Het enige dat emoties vragen is: leef me s.v.p.

Kijk ’s rond in de Koorddanser-agenda van 150 spirituele centra, gerangschikt per provincie. Lichaamswerk, healings, lezingen, inspiratiebijeenkomsten, satsangs, uiteenlopende waaier aan cursussen, weekendjes en reizen. De lijst is lang genoeg om íets te kiezen wat ‘zou kunnen helpen’.

Denk niet te snel ‘ach dat heb ik niet nodig’ of ‘dat is niks voor mij’, want vooral als je denkt al een ‘heel eind’ te zijn, sta ja al met één been in de valkuil die overmoed heet. Ga de confrontatie maar aan dus. Wie weet wat er tevoorschijn komt. De winst is áltijd dat je ietsje wijzer wordt.

Ga de vereniging met je emoties – en nog leuker: de niet duidelijke, verborgen of verstopte – maar aan. Als je durft.