Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :
img

Tatoeage

/
/
/
237 Views

Dolfijnen springen vrolijk rond op vrouwenboezems, oeroude Keltische stamtekens sieren trotse mannenkuiten. Tegenwoordig kijkt niemand er raar van op, maar dat is in het Westen niet altijd zo geweest. In de vorige twee eeuwen waren tatoeages vooral tekens van rebelsheid: ik draag een tatoeage, ik distantieer mij van de doorsnee burger. Anderen zien een tatoeage als spirituele toevoeging.

Door Linda Wormhoudt

Vooral mensen aan de zelfkant van de samenleving droegen hun tatoeages als geuzentekens. Maar de tijd dat alleen criminelen en zeelieden tatoeages droegen, is voorgoed voorbij. Veel mensen herontdekken de oorspronkelijke betekenis van het zetten van een tatoeage: een spirituele toevoeging, een zichtbare markering voor een nieuwe fase, of een initiatie.

Het woord ‘tatoeage’ is afgeleid van ‘tatau’, een Tahitiaans woord dat markeren betekent. Tatoeages en andere vormen van permanente lichaamsversiering zijn al zo oud als de mens zelf en werden door vele volkeren op alle continenten toegepast. De tatoeage kent dan ook een zeer lange geschiedenis die teruggaat tot de prehistorie. In onze tijd roepen tatoeages verschillende heftige emoties op. Sommigen vinden, ook uit geloofsovertuiging, dat het menselijke lichaam in de natuurlijke staat van zijn zou moeten blijven en niet mag worden aangepast. Anderen zien een tatoeage als een versiering, een statement of als een spirituele toevoeging.

Egypte

Al in de IJzertijd tatoeëerden mensen zich: in de 5e eeuw v. Chr. beschreef Herodotus de oude Britten als ‘mensen die op hun lichamen gekleurde afbeeldingen van dieren hadden gekerfd waar ze erg trots op waren’. Ötzi, de Europese ijsmummie die is gevonden in de Alpen en zo’n 5350 jaar geleden leefde, had maar liefst 59 tatoeëringen over zijn hele lichaam. Ook in het oude Egypte tatoeëerde men, gezien de vele getatoeëerde mummies. Het op één na oudste bewijs van een tatoeage stamt dan ook uit Egypte en is ongeveer 4000 jaar oud. In latere Egyptische perioden werden de oorspronkelijke tatoeagepatronen van veelal punten en lijnen vervangen door afbeeldingen van de god Bes. Deze god werd vooral geassocieerd met bescherming, maar ook met vruchtbaarheid, losbandigheid, seks en geboorte. Mummies van Egyptische danseressen en vrouwelijke muzikanten dragen afbeeldingen van Bes op hun dijen. Uit oude bronnen weten we dat ook jonge Griekse mannen uit welgestelde families zich lieten tatoeëren, vaak als teken van moed. De Romeinse Constantinus verbood in 325 na Chr. het tatoeëren toen hij het christendom de officiële religie maakte. Volgens hem was tatoeëren onbeschaafd, onchristelijk en barbaars. De kunst van het tatoeëren stierf langzaam uit, omdat men zware straffen uitdeelde voor het zetten of het dragen van tatoeages. Toen Westerse ontdekkingsreizigers in latere eeuwen in contact kwamen met andere culturen werd het tatoeëren herontdekt.

Ik droom. Een uil cirkelt hoog boven mijn hoofd. Dan duikt de vogel naar beneden, voor zover een uil kan duiken. Uil wil landen, maar weet niet waar. Hij lijkt geïrriteerd. Wat onhandig landt hij dan maar op mijn hoofd en ik voel de klauwen in mijn haar. Hij raakt er bijna in verstrikt. De volgende nacht droom ik min of meer hetzelfde: een hoog vliegende uil, een duikvlucht, de landing, dit keer op mijn schouder. Ik blijf ervan dromen, en ik snap het niet goed. Wat wil de uil, waarom is er wrevel? In de loop van dat jaar blijf ik dromen van dezelfde uil. Soms landt hij bij mijn voeten, andere keren op mijn hoofd of schouders. Het is een chagrijnige uil, die mij iets wil vertellen. Ik snap helaas de boodschap niet.

Initiatieritueel

Tatoeages hadden in oudere culturen vaak een religieuze betekenis. De tatoeages van de Maori in Nieuw Zeeland, de Tā moko, vertelden veel over het spirituele leven van de drager. Tatoeages vertelden daarnaast iets over de status van de persoon in kwestie, over geslacht, over begane daden. Andere tatoeages hadden betrekking op specifieke culturele tradities van de stam. De Inuit, beter bekend als Eskimo’s, droegen tatoeages waaraan men kon herkennen tot welke stam men behoorde. Afbeeldingen van dieren zoals de dolfijn werden aangebracht, omdat dit dier een beschermende functie zou hebben. Op deze manier werd de tatoeage een amulet. Een tattoo kan ook een belangrijk uiterlijk teken zijn van een initiatieritueel. In veel Afrikaanse stammen werden en worden tatoeages vooral gezet bij rites de passage: de overgang van puberteit naar volwassenheid, en de overgang van kind naar krijger. Daarnaast is het dragen van veel tatoeages een schoonheidsideaal. Tegenwoordig worden de oude tradities als achterhaald beschouwd en proberen regeringen van verschillende Afrikaanse landen de veelal pijnlijke tatoeagegewoonten te verbieden. Tatoeages kunnen ook intimideren: de drager geeft door zijn markeringen aan lid te zijn van een bepaalde criminele organisatie. Het bekendste voorbeeld hiervan is de Yakuza in Japan. Ook in gevangenissen hebben tatoeages vaak een intimiderende rol.

Etherische lichaam

Tatoeages hebben in veel oude culturen een diepe spirituele lading. Veel scheppingsmythen vertellen over het belang van het hebben van deze markeringen. Tatoeages draag je volgens veel tradities niet alleen op je fysieke lichaam maar ook op je etherische lichaam en zelfs op je ziel. Na de dood blijven ze zichtbaar in het hiernamaals. De voorouders en de wezens in andere werelden zoals goden en gidsen kunnen je via de tekens herkennen. In sommige culturen geloofde men dat je na de sterfelijke dood niet meer weet wie je bent, dat de herinneringen aan je sterfelijke leven zijn gewist. De tatoeages helpen je herinneren aan je status, je geslacht en gedane daden. Zonder deze lichaamstekens zou je volgens deze denkwijze voor altijd eenzaam ronddwalen, op zoek naar je geliefden en vooral naar jezelf.

Uil waait om mij heen door heftig met de vleugels te wapperen, waardoor ik val en op mijn buik op de grond kom te liggen. Ik hoor de uil bijna een zucht van verlichting slaken: nu heeft hij mij waar hij mij hebben wil. Hij waggelt voorzichtig, glijdend en struikelend mijn rug op. En daar, ter hoogte van mijn schouderbladen, pikt hij een gat in mijn rug. Het doet geen pijn. Een pittige klus, want hij is nachten hiermee bezig. Uil pikt de huid weg, dan de spieren, komt dan bij de ruggengraat. Dan is de schatgraver klaar. De vogel tilt zijn veren op, gaat in het gat zitten, schommelt wat heen en weer en nestelt zich in het gat. Hij pakt rafels loshangende huid en trekt deze over zich heen. De huid sluit zich. Nu heb ik een uil in mijn rug.

Sjamanistische afbeeldingen

In de huidige spirituele stromingen is er hernieuwde aandacht voor de symboliek van tatoeages. Vooral bij mensen die zich bezig houden met sjamanisme staan de oude zienswijzen weer volop in het licht. Mensen laten een afbeelding van hun krachtdier op hun lichaam tatoeëren, of een ander symbool dat voor hen belangrijk is. Men ervaart dit als een manier om de band met een specifieke helper of symbool te versterken, als een krachtteken, niet als een uiterlijke versiering. Deze tendens zien we ook terug in een populair Amerikaans programma als ‘Miami ink’: veel mensen willen een tatoeage met een duidelijke spirituele betekenis.

De naald in mijn rug doet pijn. Het is een brandend gevoel en ik moet mijn tanden op elkaar zetten. De tatoeëerder zet Uil op mijn rug. Een vliegende uil, tussen mijn schouderbladen. Na bijna drie uur is de tatoeage klaar en kan ik een zucht van verlichting slaken. Die nacht krijg ik een laatste uilendroom. De vogel vertelt mij in het Uils dat ik eindelijk verstandig ben geworden en dat hij nu zijn werk kan doen. Hij fluistert woorden over bescherming en liefde.

Hij kijkt nog steeds een tikje chagrijnig, maar dat hoort bij hem.

Linda Wormhoudt is sjamaniste en rituelenbegeleidster, auteur van ‘Goden en sjamanen in Noordwest-Europa’, ‘Ademtocht, verhalen over de dood’, en ‘Seidr, het Noordse pad, werken met magische en sjamanistische sporen in Noordwest-Europa’ alle uitgegeven door uitgeverij A3 Boeken. Haar website: www.soulritual.nl.

 



Plaats een reactie

    Artikel delen
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin
  • Pinterest