Vrede? Ga er maar aan staan!
Laatst lag ik weer eens wakker, en ik ging liggen lezen.
Ik had een geweldig interessant boek: How God Changes Your Brain van Andrew Newberg en Mark Waldman. Over wat wat mediteren (en bidden, en vooral: faith, godsvertrouwen) doet voor je hersens – dat blijkt nogal wat te zijn. Een van hun vele praktische tips is om te mediteren op een onderwerp, een concept.
Dat leek me een goed idee, die nacht, ik nam ‘vrede’ en ging ermee liggen mijmeren.
Meteen stak er een storm op in mijn hoofd.
Vrede, dacht ik, hoezo? Laat me niet lachen! Straks is er weer Dodenherdenking en Bevrijdingsdag en gaan ze roepen van Nooit meer terwijl er juist zoveel oorlog is in de wereld.
Vrede begint natuurlijk bij jezelf. Bij vrede in onszelf. Maar innerlijke vrede bereiken, daar ben ik al mijn leven lang mee bezig en ik kan uit ervaring zeggen: dat is nou precies het aller-aller-moeilijkste wat er bestaat.
Geen wonder dat maar weinig mensen het zelfs maar proberen. Ooit heb ik een luchtig boekje geschreven Tien geboden voor innerlijke rust en ik herinner me dat ik in die tijd las dat uit onderzoek bleek: één op de zes mensen verlangt naar innerlijke rust.
Ik ben een van die mensen. Als ik terugkijk op mijn bijna 73-jarige bestaan zie ik dat precies dát mijn jarenlange streven is geweest: een serene geest. Het heeft me veel goeds opgeleverd, want al hevig strevende naar die begerenswaardige staat heb ik als een soort bijverschijnsel eigenlijk al mijn Grote Problemen opgelost. Ik mag er zijn, ik hoor erbij, ik hou van mezelf, voel me geliefd en gewaardeerd, doe mooi en diep vervullend werk, mijn leven is vol waarheid, goedheid en schoonheid. Ik ben niet bang meer voor oude pijn, en ik kan vlagen van eenzaamheid, rouw en andere soorten onvrede prima omarmen. Echt top hoor, allemaal.
Dus waar blijft dan die vrede, die permanente staat van lichtheid en stilte waar ze het over hebben in de spirituele teksten?
Nou is het natuurlijk wel een feit dat je daar helemaal niet naar hóórt te streven, volgens diezelfde spirituele bronnen. Een soort kosmische versie van ‘kinderen die vragen worden overgeslagen.’
There is nowhere to go, no one to become – je hoeft niks te bereiken, alles is er al, ik had het al van Osho gehoord en Barry Long zegt het ook, ach ze zeggen het allemaal wel.
Vrede gaat dat strevende, tobbende, protesterende verstand van mij te boven; ja eigenlijk is het getob zelf de houvast voor mijn afgescheiden zelfje. Ik tob, dus ben ik. Als dat wegvalt, smelt ik, los ik op, vervloei ik in een oceaan van onvoorwaardelijke liefde. Zoiets…
Ik zie de logica wel: als ik wil wat er niet is, of als ik niet wil wat er wel is, ben ik vanbinnen niet in harmonie. Dus ik moet alleen nog maar willen wat er is, of stoppen met willen. Een variant op: If you can’t be with the one you love… love the one you’re with, van Crosby, Stills, Nash & Young, weet je nog.
Dus toen ging ik maar blijmoedig wakker liggen. Mijn bijdrage aan de wereldvrede.
Lisette Thooft is rebalancer, schreef diverse boeken over bewustwording en verzorgt lezingen. Zie haar website voor de meest recente bijeenkomsten: www.lisettethooft.nl.
