Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :
img

Mieke wil een boek schrijven

/
/
/
123 Views

Ik kreeg een mailtje van Mieke vandaag. Mieke aarzelde even of ze het me wel kon vragen, begint ze haar mail, maar omdat ze de indruk heeft dat ik een sympathieke man ben, heeft ze zichzelf overtuigd dat ze het er op moet wagen. Vervolgens gaat Mieke helemaal los.

Wat is er namelijk aan de hand? Mieke wil haar autobiografie schrijven. Over hoe ze van een onzeker meisje evolueerde tot een assertieve dame. Ze is alvast begonnen, en heeft nu één velletje klaar. Maar duizend vragen zijn bij Mieke naar boven gekomen, sinds ze dit ene velletje heeft geschreven. Moet ze het boek in de “ik-vorm” schrijven, of moet ze een personage van zichzelf maken? Waar moet ze haar verhaal beginnen, en waar moet ze eindigen? Kan ze het haar ouders wel aan doen een autobiografie te schrijven? Moet ze de volledige waarheid vertellen of mag ze die een beetje geweld aandoen? En springt haar eerste velletje niet van de hak op de tak? Mieke denkt dat ik als schrijver wel de antwoorden weet op deze vragen.
Moedeloos lees ik Mieke’s mail door, die wellicht langer is dan dat ene velletje van haar autobiografie dat ze tot nu toe geschreven heeft. Eigenlijk wil ik Mieke schrijven: “Mieke, je hebt je vergist, ik ben geen sympathieke man, en daarom ga ik je mail ook verder niet beantwoorden.” Maar dat durf ik niet. Mieke is nu eenmaal een assertieve dame, zegt ze zelf.
Ik heb ook wel met Mieke te doen. Als geen ander ken ik het verlangen om een boek te schrijven. Ik heb maar liefst 40 jaar lang met dat verlangen rondgelopen, vooraleer ik voldoende moed had om het ook daadwerkelijk te gaan doen. Alle vragen die Mieke zich stelt, stelde ik mezelf ook. Sterker nog, ik stel ze mezelf nog iedere dag. Bovendien heb ik het geluk dat ik deze vragen met Christine kan delen. Ik weet niet of Mieke een man heeft. En zelfs al heeft ze er een, is het nog maar de vraag of hij zinvolle antwoorden kan geven.
Er zijn vele Mieke’s in Nederland. Het dagblad Trouw deed een enquête waaruit naar voren kwam dat er 1 miljoen hobbyschrijvers zijn in Nederland. En daarnaast nog eens 1,5 miljoen aspirant schrijvers; mensen die zeggen dat ze een boek willen schrijven, maar het nog niet doen. Er lopen dus in dit land 2,5 miljoen mensen rond die dromen van hun eigen boek.
Soms lijkt het of die 2,5 miljoen mensen allemaal op één of andere wonderbaarlijke manier mijn emailadres hebben. Want ik krijg dagelijks mailtjes van Mieke’s. Mieke’s die hun boek klaar hebben en het aan mij willen laten lezen, Mieke’s die met mij over hun idee willen praten, Mieke’s die willen dat ik hun boek schrijf, Mieke’s die me vragen hoe ze een uitgever kunnen vinden, Mieke’s die willen dat ik hun boek aanbeveel of promoot. Allemaal Mieke’s met 1001 schrijfvragen die ze op me afvuren. Soms komen die Mieke’s zelfs speciaal naar mijn lezingen, niet om te luisteren wat ik te vertellen heb, maar om me voor of na, soms zelfs tijdens de lezing, een pak papier in de handen te duwen, met het uitdrukkelijk verzoek het zo snel mogelijk te lezen.
Als ik alle Mieke’s terwille zou willen zijn, dan zou ik natuurlijk zelf geen boeken meer schrijven.
Dus schipper ik voortdurend tussen die Mieke’s toch enigszins te antwoorden en anderzijds dat niet zo uitgebreid te doen zodat ik er geen dagtaak aan heb. De meeste Mieke’s zijn wel tevreden met mijn antwoorden maar sommige Mieke’s houden niet af en blijven me mailen, steeds hongerig naar meer antwoorden, alsof ik één of ander groot geheim hier heb liggen in mijn kantoor dat ik pas na veel aandringen zal delen.
Na zes jaar fulltime schrijverschap kan ik onthullen; er is geen geheim. Er is geen formule om een bestseller te schrijven. Er is geen methode om een uitgever te vinden. Er is geen enkele garantie dat wat je op papier zet, ooit de wereld of slechts één mens zelfs zal veranderen.
Er is niemand, maar dan ook werkelijk niemand, die op wat voor geschrift dan ook zit te wachten. Zelfs niet op de nieuwste Dan Brown, Paulo Coelho of JK Rowling. Ook al schrijven deze schrijvers geen letter meer, niemand zal er aan sterven of ten onder gaan.
Het lijkt of een leven pas geslaagd is wanneer het in een boek is vervat. Dat een wijsheid of inzicht pas tot zijn recht komt, wanneer het in een boek is opgeschreven. Niets is minder waar. Een boek is slechts een middel. Een middel voor diegenen die kunnen schrijven. En dan niet alleen kunnen, in de zin van talent, maar vooral in de betekenis, van diegenen die voldoende zitvlees hebben, voldoende discipline, voldoende doorzettingsvermogen, voldoende kritische zin om te blijven herschrijven tot er precies staat wat ze willen zeggen.
Het probleem is namelijk dat de meeste aspirant-schrijvers wel een boek op eigen naam willen hebben, maar het niet willen schrijven. Want het schrijven zelf is namelijk vaak niet leuk. Er zijn slechts weinig boeken die in één roes geschreven zijn, waarbij het leek dat de muze het boek zelf gedicteerd heeft. Nee, de meeste boeken komen tot stand na een weerbarstig gevecht, waarbij de schrijver het vaak dreigt te verliezen van zijn eigen tot stand komende boek.
Toch zou ik niet één aspirant-schrijver willen ontmoedigen. Want de wegen van een boek zijn ondoorgrondelijk. Soms wordt een boek zomaar uit het niets een enorm succes. Soms kan een werkloze huismoeder zoals JK Rowling uitgroeien tot de grootste bestsellerschrijfster ter wereld. En soms kan een mailtje van iemand die al wel een boek heeft geschreven, aan iemand die er nog van droomt, het definitieve duwtje in de rug geven.
En daarom ga ik dit jaar met Mieke op reis. Tenminste als ze wilt. Ik heb een groot huis in Zuid-Frankrijk gereserveerd en daar mag Mieke, samen met 20 andere aspirant schrijvers, mij een week lang het hemd van het lijf vragen. Ik zal Mieke’s velletje lezen en van feedback voorzien. Ik zal tips en suggesties geven. Bemoediging, troost en inspiratie. En als Mieke’s velletje verbrandt, wil ik ze zelfs insmeren met zonnebrandolie.
Ik nodig namelijk alle Mieke’s uit voor een Schrijfweek met mij. Zeven dagen lang zal ik er fulltime voor ze zijn. Maar dan moeten ze wel beloven om me daarna weer zelf aan het werk te laten gaan met mijn eigen boek. Want het enige geheim van boeken schrijven is, dat je het uiteindelijk zelf moet doen. Dus Mieke, als je het werkelijk serieus meent met je autobiografie, pak je koffer, pen en papier, en ik zie je in Frankrijk!


Tags:
Meer van:

Plaats een reactie

    Artikel delen
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin
  • Pinterest